Surja Junus — Ajet 91

Kuptimet e fjalëve:

• آلْآنَ: A tani, në këtë moment të fundit?
• عَصَيْتَ: Nuk iu bindët Allahut, e kundërshtuat Atë.
• قَبْلُ: Më parë, para se të të vinte vdekja dhe dënimi.
• الْمُفْسِدِينَ: Ata që bëjnë çrregullim në tokë dhe i largojnë njerëzit nga rruga e drejtë.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Faraoni u mbyt në det dhe e pa se vdekja ishte e pashmangshme, ai tha: "Besoj se nuk ka zot tjetër përveç Atij që i besuan bijtë e Izraelit, dhe unë jam prej muslimanëve." Por Allahu i Madhërishëm ia refuzoi këtë besim dhe i tha: "A tani po beson, pasi ke kaluar tërë jetën në mosbindje ndaj Meje, duke u bërë kryelartë dhe duke mohuar ekzistencën Time? Ti më parë ke kryer mëkate dhe ke qenë prej atyre që bëjnë çrregullim në tokë, duke i shtypur njerëzit dhe duke i larguar ata nga rruga e drejtë. Ti ke qenë udhëheqës i të padrejtëve dhe shembull i keq për popullin tënd."

Ky besim i tij në atë moment nuk ishte i sinqertë, por ishte besim i detyruar, pasi ai e pa dënimin me sytë e tij dhe e kuptoi se nuk kishte shpëtim. Prandaj, Allahu nuk e pranoi atë, sepse pendimi pranohet vetëm para se të vijë vdekja, jo kur njeriu e sheh engjëllin e vdekjes dhe dënimin me sytë e tij.

Mësimet që nxjerrim nga ky ajet:

1. Pendimi duhet të bëhet në kohën e duhur, para se të vijë vdekja. Kush pendohet para se t'i vijë momenti i fundit, Allahu ia pranon pendimin, por kush pret deri në frymën e fundit, pendimi i tij nuk pranohet.
2. Besimi i detyruar, kur njeriu e sheh dënimin me sytë e tij, nuk ka vlerë tek Allahu. Besimi i vërtetë është ai që vjen nga zemra me bindje të plotë, jo ai që vjen nga frika e dënimit të afërt.
3. Kryelartësia dhe mosbindja ndaj Allahut e çojnë njeriun në shkatërrim, edhe nëse ai ka pushtet dhe pasuri si Faraoni. Fuqia dhe pasuria nuk mund ta shpëtojnë njeriun nga dënimi i Allahut.
4. Njeriu duhet të nxitojë në pendim dhe të mos e shtyjë atë, sepse ai nuk e di se kur do t'i vijë vdekja. Sa mirë do të ishte për njeriun që të pendohet sa është gjallë dhe i shëndetshëm, para se të jetë tepër vonë.
5. Ky ajet na mëson se Allahu është i mëshirshëm dhe e pranon pendimin e robërve të Tij, por kjo mëshirë ka kufij. Prandaj, le të mos mashtrohemi nga jeta dhe të themi "do të pendohem më vonë", sepse vdekja vjen papritur.