Sura Yunus — Werset 97

Znaczenie słów:

• آيَةٍ – znak, cud, dowód.
• الْعَذَابَ الْأَلِيمَ – kara bolesna, dotkliwa.

Tafsir (wyjaśnienie):

Nawet gdyby tym, którzy odrzucają prawdę, przyszły wszelkie możliwe znaki i dowody – zarówno te pochodzące z objawienia, jak i te widoczne w stworzeniu – i nawet gdyby zobaczyli na własne oczy kary, które spotkały poprzednie narody, nie uwierzą, dopóki nie staną twarzą w twarz z bolesną karą w Dniu Ostatecznym. Jednak wtedy ich wiara będzie już bezużyteczna, ponieważ nadejdzie w momencie, gdy nie będzie już żadnej szansy na nawrócenie ani pokutę. Ich upór i zatwardziałość serc sprawiają, że żaden znak nie jest w stanie ich przekonać, dopóki nie doświadczą rzeczywistości kary, która nie pozostawia miejsca na wybór.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara, która rodzi się z przymusu – w obliczu kary – nie jest wiarą prawdziwą i nie zostanie przyjęta. Bóg pragnie od nas dobrowolnego oddania i ufności płynącej z serca, a nie jedynie strachu przed konsekwencjami.
2. Znaki i cuda nie są celem samym w sobie – liczy się otwartość serca i gotowość do przyjęcia prawdy. Człowiek, który szuka prawdy szczerze, dostrzeże ją w każdym znaku, natomiast ten, kto odwraca się z pychą, nie skorzysta nawet z największych cudów.
3. Miłosierdzie Boga polega na tym, że daje nam czas i ostrzega przez proroków i objawienie, abyśmy mogli nawrócić się zanim będzie za późno. To zaproszenie do refleksji i wykorzystania daru życia na zbliżenie się do Stwórcy, zanim nadejdzie godzina, w której żal niczego nie zmieni.