Худ сүресі — Аят 105

1. Сөздердің мағынасы:

• يَوْمَ يَأْتِ — «ол күн келгенде»: бұл жердегі «ол күн» — қиямет күні, яғни адамдар жиналып, есеп беру үшін тұратын күн.
• لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ — «ешбір жан сөйлемейді»: яғни ешкім өз бетімен сөз айта алмайды.
• إِلَّا بِإِذْنِهِ — «тек Оның рұқсатымен ғана»: Алланың рұқсатынсыз ешкім сөйлей алмайды.
• شَقِيٌّ — «бақытсыз»: мұнда мағынасы — тозаққа түсетін, қасіретке ұшыраған адам.
• سَعِيدٌ — «бақытты»: мұнда мағынасы — жәннатқа кіріп, мәңгілік нығметке кенелген адам.

1. Аяттың тәпсірі:

Қиямет күні келгенде, бүкіл адамзат Алланың алдында тұрады. Ол күні ешбір жан өз бетінше сөйлей алмайды — тек Алла рұқсат еткен адам ғана сөз айта алады. Бұл жерде сөйлеу дегеніміз — шағым айту, сылтау келтіру немесе біреу үшін шапағат ету сияқты мәселелер. Барлық жаратылыс үнсіз, тек Алланың рұқсаты берілгендер ғана сөйлей алады.

Сол күні адамдар екі топқа бөлінеді: бірі — бақытсыздар, олар қылмыстарының салдарынан тозаққа түседі; екіншісі — бақыттылар, олар Алланың кеңшілігімен жәннатқа кіріп, мәңгілік рахатқа бөленеді. Бұл бөлініс әр адамның дүниедегі іс-әрекетіне қарай болмақ.

1. Аяттан алынатын пайдалар:

• Алланың құдіреті мен әділдігі: Қиямет күні ешкім өз бетінше сөйлей алмайды, бұл Алланың толық билігін көрсетеді. Бұл адамды Аллаға шын берілуге, Оның әмірлерін орындауға шақырады.
• Жауапкершілік сезімі: Әр адам өз ісі үшін жауап беретінін білгенде, жақсылыққа ұмтылып, жамандықтан сақтанады. Бұл исламды ұстануға деген ынтаны арттырады.
• Үміт пен қорқыныш: Бақыттылар мен бақытсыздар туралы айтылған бұл аят адамға жәннатқа ұмтылуға үміт береді, әрі тозақтан қорқып, сақтануға тәрбиелейді.
• Шапағаттың Алланың рұқсатымен ғана болатыны: Бұл пайғамбарлар мен әулиелерге тәуелді болмай, тек Аллаға сену керектігін ұғындырады. Бұл исламның таза монотеизмге негізделгенін көрсетеді.
• Құранның шынайылығы: Аят қиямет күнінің нақты суретін береді, бұл Құранның Алладан келген кітап екеніне деген сенімді нығайтады.