Сураи Худ — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

• مَثَلُ: мисол, монандӣ.
• الْفَرِيقَيْنِ: ду гурӯҳ — гурӯҳи кофирон ва гурӯҳи муъминон.
• الْأَعْمَىٰ: нобино, касе ки намебинад.
• الْأَصَمِّ: кар, касе ки намешунавад.
• الْبَصِيرِ: бино, касе ки мебинад.
• السَّمِيعِ: шунаво, касе ки мешунавад.
• هَلْ يَسْتَوِيَانِ: оё ин ду баробар мешаванд?
• مَثَلًا: дар мисол, дар монандӣ.
• أَفَلَا تَذَكَّرُونَ: оё панд намегиред? оё андеша намекунед?

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати ду гурӯҳро — гурӯҳи кофирон ва гурӯҳи муъминон — бо мисоле равшан баён мекунад. Гурӯҳи кофирон монанди шахси нобинову кар аст: ҳақиқатро намебинад, то аз он пайравӣ кунад, ва даъвати Худоро намешунавад, то бо он ҳидоят ёбад. Аммо гурӯҳи муъминон монанди шахси бинову шунаво аст: ҳуҷҷатҳои Худоро дидааст ва даъвати Ӯро шунида, ба он ҷавоб додааст. Оё ин ду гурӯҳ дар ҳолат ва сифат баробар мешаванд? Ҳаргиз баробар намешаванд. Оё бо ин муқоиса панд намегиред ва андеша намекунед, ки роҳи ҳақро интихоб намоед?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки бо чашми дил ва гӯши ҳақиқатбин ба оёти Худо нигарем ва бишунавем.
• Нишон медиҳад, ки имон чашм ва гӯши инсонро ба рӯи ҳақиқат мекушояд, вале куфр ӯро нобинову кар месозад.
• Даъват мекунад ба андеша ва пандгирӣ, то роҳи ростро аз роҳи гумроҳӣ фарқ кунем.
• Мефаҳмонад, ки муъминон ва кофирон ҳаргиз дар ҳолат баробар нестанд, ва ин боиси рағбат ба имон ва амали солеҳ мегардад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи шукргузорӣ барои неъмати биноӣ ва шунавоӣ — ҳам зоҳирӣ ва ҳам ботиніӣ — ҳидоят мекунад.