Sure Hûd — Ayet 30

Kelime Anlamları:

• Yâ kavm: Ey kavmim, ey toplumum.
• Men yensurunî: Beni kim korur, bana kim yardım eder.
• Minallâh: Allah'ın azabından, Allah'ın cezasından.
• İn tarattühüm: Eğer onları kovarsam (bu iman edenleri, bu müminleri).
• E fe lâ tezekkerûn: Hiç düşünmez misiniz, ibret almaz mısınız, aklınızı kullanmaz mısınız?

Tefsir:

Hz. Nûh (a.s.), kavmini imana davet ederken, toplumun ileri gelenleri ve zenginleri ona karşı çıkıyorlardı. Onların en büyük itirazlarından biri de, Hz. Nûh'a iman edenlerin toplumun alt tabakasından, fakir ve zayıf kimseler olmasıydı. Bu kibirliler, Hz. Nûh'tan bu müminleri yanından kovmasını istiyorlardı. Onlara göre, bu zavallılar Peygamber'in etrafından uzaklaştırılırsa, kendileri onun sözünü dinlemeye tenezzül edebilirlerdi.

İşte bu âyet-i kerîmede Hz. Nûh (a.s.), onların bu cahilce ve zalimce isteklerine karşı son derece hikmetli bir cevap veriyor: "Ey kavmim! Eğer ben bu iman eden kardeşlerimi, sırf sizin isteğiniz üzerine kovarsam, Allah'ın azabından beni kim koruyabilir? Kim beni O'nun cezasından kurtarabilir?" Yani Hz. Nûh onlara şunu söylüyor: "Siz benden, Allah'ın gazabını davet edecek bir iş yapmamı mı istiyorsunuz? Bu müminleri kovmak, Allah'ın emrine aykırı bir davranıştır. Ben bunu yaparsam, Allah'ın azabına uğrarım ve o zaman siz de beni O'nun azabından kurtaramazsınız."

Hz. Nûh (a.s.) bu sözleriyle onlara, iman edenlerin Allah katındaki değerini de öğretiyor. Onların dünyevî konumlarına, mallarına ve mevkilerine bakarak değer biçilemeyeceğini, asıl değerin imanda ve takvada olduğunu vurguluyor. Sonunda da onları akıllarını kullanmaya davet ediyor: "Hiç düşünmez misiniz? Bu isteğinizin ne kadar yanlış ve akılsızca olduğunu anlamaz mısınız?"

Bu hitap, aslında hepimize bir derstir. Müminler arasında ayrım yapmak, kimseyi dışlamak, sırf dünyevî konumuna bakarak insanlara değer biçmek, Allah'ın asla razı olmadığı bir davranıştır. İslam'da üstünlük ancak takva iledir. Zengin-fakir, güçlü-zayıf herkes Allah katında eşittir; üstünlük ancak iman ve salih amelledir.

Bu âyet, aynı zamanda bir peygamberin davasındaki samimiyetini ve cesaretini de gösterir. Hz. Nûh (a.s.), kavminin ileri gelenlerinin baskısına rağmen, hak bildiği yoldan asla sapmamış, zayıf ve kimsesiz görünen müminleri asla yalnız bırakmamıştır. Bu da bizim için büyük bir örnektir: Hak ve adalet neyi gerektiriyorsa, kim ne derse desin onu yapmalıyız. İnsanların hoşnutsuzluğundan korkup Allah'ın rızasını kaybetmek, akıllı bir müminin yapacağı iş değildir.

Allah'ın rızasını kazanmak isteyen herkes, Hz. Nûh'un bu tavrından ders almalı; insanların makamına, malına, mevkiine değil, kalbindeki imana ve ameline bakmalıdır. Unutmayalım ki, kıyamet gününde bizi kurtaracak olan ne malımız ne de mevkimizdir; ancak ve ancak Allah'a olan imanımız ve salih amellerimizdir.