سوره هود — آیه 32

معانی کلمات:

• جادَلْتَنا: با ما مجادله و ستیزه کردی.
• جِدالَنا: مجادله و بحث با ما را.
• فَأتِنا: پس بیاور برای ما.
• تَعِدُنا: به ما وعده میدهی (از عذاب).

تفسیر آیه:

قوم نوح در پاسخ به دعوتهای پیگیرانه و پندهای حکیمانهٔ او، با حالتی آمیخته به عناد و تکبّر گفتند: «ای نوح! تو با ما مجادله کردی و این مجادله را بسیار طولانی و زیاد ساختی. پس اگر راست میگویی و از صادقان هستی، آن عذابی را که به ما وعده میدهی، بر ما بیاور!» آنان با این سخن، به جای پذیرش حق و ایمان آوردن، به دنبال بهانهجویی و استهزاء بودند و با گستاخی تمام، وقوع عذاب الهی را به چالش میکشیدند و از پیامبر خود میخواستند که هرچه زودتر عذاب را نازل کند. این درخواست نه از روی ایمان و باور، بلکه از سر استهزا، نافرمانی و آزمودن خداوند بود.

فواید و پیامهای آیه:

1. صبر و استقامت پیامبران: این آیه نشان میدهد که پیامبران الهی در برابر لجاجت و آزار قوم خود، صبری عظیم داشتند و هرگز از دعوت به حق خسته نمیشدند. این درس بزرگی برای ماست که در مسیر حق، با وجود مخالفتها، استقامت ورزیم.
2. عاقبت استهزاء و تکبّر: کسانی که آیات الهی را به سخره میگیرند و با گردنکشی، عذاب را به تمسخر میطلبند، سرانجام گرفتار عذاب خواهند شد. این آیه هشداری است برای همهٔ انسانها که از سرِ عناد و تکبّر، با حق برخورد نکنند.
3. وعدهٔ الهی حتمی است: خداوند هرگز در وعدههای خود تخلف نمیکند. همانگونه که عذاب قوم نوح پس از این درخواست استهزاآمیز، به طور قطع فرا رسید، وعدههای الهی نیز در مورد یاری مؤمنان و نصرت آنان، حتمی و قطعی است.
4. آسیبشناسی مجادله: قرآن کریم مجادلهٔ بیحاصل و همراه با عناد را نکوهش میکند و به ما میآموزد که بحث و گفتگو باید برای رسیدن به حقیقت باشد، نه برای پیروزی بر دیگری و بهانهجویی؛ چرا که مجادلهٔ باطل، انسان را از پذیرش حق بازمیدارد.