Sura Hud — Werset 40

Znaczenie słów:

• Fāra at-tannūr – woda trysnęła i wezbrała z pieca do pieczenia chleba, co było znakiem rozpoczęcia potopu.
• Zawjayn ithnayn – każdy gatunek zwierząt w parze: samiec i samica.
• Ahlaka – twoja rodzina i bliscy.
• Man sabaqa ʿalayhi al-qawl – ci, którzy już wcześniej zostali objęci wyrokiem zagłady z powodu swojego niewierzenia.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Kiedy Noe (pokój z nim) ukończył budowę arki zgodnie z poleceniem Boga, nadszedł czas spełnienia obietnicy o zesłaniu kary na lud, który odrzucał prawdę. Znakiem rozpoczęcia potopu było to, że z pieca do pieczenia chleba zaczęła gwałtownie wytryskiwać woda – co było niezwykłym zjawiskiem, gdyż woda wypływała z miejsca, gdzie zwykle panuje ogień. Wtedy Bóg nakazał Noemu: „Zabierz do arki z każdego gatunku zwierząt parę – samca i samicę, aby zachować ich istnienie po potopie. Zabierz także swoją rodzinę, z wyjątkiem tych, którzy zostali już skazani na zatonięcie z powodu swego uporu w niewierze – jak jego syn i żona, którzy nie uwierzyli. Zabierz również tych spośród twojego ludu, którzy uwierzyli w twoje posłannictwo”. Liczba wierzących była jednak bardzo mała – mimo długich lat nawoływania, tylko nieliczni odpowiedzieli na wezwanie Noego do wiary w jedynego Boga.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Miłosierdzie Boga wobec wierzących – Bóg nie pozostawia swoich sług bez ratunku; zawsze przygotowuje drogę ocalenia dla tych, którzy Mu ufają i są Mu posłuszni.
2. Znaczenie rodziny i wspólnoty – Noe zabrał swoją rodzinę, ale ci, którzy odrzucili wiarę, nie zostali objęci ochroną, nawet jeśli byli mu bliscy. To uczy, że więź wiary jest ważniejsza niż więzy krwi.
3. Ochrona życia i różnorodności – nakaz zabrania par zwierząt pokazuje, jak wielką wagę islam przywiązuje do zachowania życia i równowagi w przyrodzie.
4. Cierpliwość i wytrwałość w nawoływaniu do dobra – Noe przez setki lat wzywał swój lud, a mimo to uwierzyło niewielu. To uczy nas, że sukces nie zawsze mierzy się liczbą, ale szczerością intencji i wytrwałością w głoszeniu prawdy.
5. Sprawiedliwość Boga – kara nie dotyka niewinnych; ci, którzy zostali skazani, sami wybrali swoją drogę, odrzucając jasne znaki i ostrzeżenia.