Сураи Худ — Оят 40

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• التَّنُّورُ — таннур, яъне ҷои нонпазӣ. Дар ин ҷо аломати оғози тӯфон буд, ки об аз он ба қувват ҷӯшид.
• زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ — ҳар як ҷуфт аз ду фард иборат аст: нарина ва модина.
• سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ — касе ки ҳукми ҳалокат пеш аз ин бар ӯ гузаштааст, яъне аз сабаби кофир буданаш дар ҳалокат қарор гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки фармони Мо барои ҳалокати қавми Нӯҳ фаро расид ва об аз таннур — ҷои нонпазӣ — бо шиддат ҷӯшид, ки ин аломати оғози тӯфон буд, ба Нӯҳ гуфтем: аз ҳар навъи ҳайвонот як ҷуфт — нарина ва модина — ба киштӣ бор кун, ва инчунин аҳли хонаи худро бор кун, ба ҷуз касоне ки ҳукми ҳалокат бар онҳо пеш аз ин гузаштааст, мисли писари кофираш ва зани беимонаш, ва ҳамчунин касоне ки ба ту имон овардаанд, бор кун. Вале ба Нӯҳ ҷуз шумори андаке имон наоварданд, бо вуҷуди он ки ӯ муддати тӯлонӣ онҳоро ба сӯи имон даъват мекард.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки наҷот ва ҳалокат танҳо ба дасти Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз фармони Ӯ бигрезад.
• Сабре, ки Нӯҳ (алайҳис-салом) дар даъвати қавми худ нишон дод, намунаи олӣ барои ҳар даъватгар аст, ки бояд дар роҳи ҳақ устувор бошад, ҳатто агар шумори имоноварон кам бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки арзиши имон на ба шумори зиёди пайравони он аст, балки ба сидқу ихлоси он аст. Ҳатто як гурӯҳи андак метавонад соҳиби наҷоти абадӣ гардад.
• Қиссаи Нӯҳ (алайҳис-салом) моро ба таваккул ба Худо ва итоат ба фармони Ӯ ташвиқ мекунад, зеро ҳар ки ба Худо таваккул кунад, Ӯ ӯро наҷот медиҳад.
• Ин оят ҳамчунин ба мо ёдовар мешавад, ки ҳатто наздикони паёмбар метавонанд аз роҳи ҳақ дур шаванд, ва инсон бояд ҳақро бар ҳавои нафс ва робитаҳои хешовандӣ афзал донад.