Сураи Худ — Оят 57

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• تَوَلَّوْا: рӯй гардонед, рӯй тофтед, яъне аз даъвати ман рӯй гардонед ва ибраҳ кунед.
• أَبْلَغْتُكُم: ба шумо расондам, ба шумо иттилоъ додам.
• يَسْتَخْلِفُ: ҷойнишин месозад, қавми дигарро ба ҷои шумо меоварад.
• حَفِيظٌ: нигаҳбон, посдор, ҳар чизро ҳифзкунанда.

1. Тафсири оят:

Пас агар шумо аз он чизе, ки ман ба он даъват мекунам — яъне яктоии Худо ва ибодати холис барои Ӯ — рӯй гардонед ва ибраҳ кунед, пас ман рисолати Парвардигорамро ба шумо расондам ва ҳуҷҷат бар шумо тамом шуд. Дигар масъулияте бар ман нест, зеро ман вазифаи худро иҷро кардам. Агар шумо имон наоред, Парвардигори ман шуморо нобуд мекунад ва қавми дигареро ба ҷои шумо меоварад, ки онҳо ба ҷои шумо дар хонаҳо ва сарватҳои шумо ҷойнишин мешаванд ва ба Худо ибодати холис мекунанд. Шумо бо куфру ибраҳи худ ба Худо ҳеҷ зараре намерасонед, на калон ва на хурд, зеро Ӯ аз бандагони худ бениёз аст. Ҳамоно Парвардигори ман бар ҳар чизе нигаҳбон аст, Ӯ ҳама чизро ҳифз мекунад ва маро аз бадие, ки шумо ба ман қасд мекунед, нигаҳбонӣ мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки вазифаи даъваткунанда танҳо расондани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон. Пас ҳар кас масъули амали худаш аст.
• Худо аз итоати бандагонаш бениёз аст; гуноҳи гуноҳкорон ба Ӯ ҳеҷ зараре намерасонад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба фаҳмиши бузургии Худо ва хурдии худ бирасад.
• Худо ҳар чизро нигаҳбон аст; Ӯ бандагони солеҳро ҳифз мекунад ва ба золимон ҷазо медиҳад. Ин боиси оромиши дили муъминон ва умедворӣ ба адолати Худо мегардад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои ибраҳ ва саркашӣ, ба даъвати ҳақ гӯш диҳем ва аз Худо итоат кунем, то аз қавми некӯкор ва ҷойнишинони замин гардем.
• Ин оят ҳамчунин тасаллии дили паёмбарон ва даъваткунандагон аст, ки агар мардум рӯй гардонанд, набояд ғамгин шаванд, зеро Худо ҳар чизро ҳифз мекунад ва ҷойнишинони беҳтарро меоварад.