Soera Hud — Vers 74

Woorden die uitleg nodig hebben:

• Ar-Raw' (الرَّوْعُ): De angst of vrees die het hart overvalt.
• Al-Bushrā (الْبُشْرَىٰ): Het goede nieuws.
• Yujādilunā (يُجَادِلُنَا): Hij redetwist met Ons, wat betekent dat hij met Onze boodschappers (engelen) in discussie ging.

De Tafsir (uitleg) van de Edele Vers:

Toen de angst die Ibrāhīm (vrede zij met hem) had bevangen – omdat de gasten niet van het eten namen dat hij hen had aangeboden, wat ongebruikelijk was en hem deed twijfelen over hun identiteit – wegging, en toen hij het goede nieuws ontving dat Allah hem een zoon zou schenken, namelijk Isḥāq, en na hem Yaʿqūb (Jacobus), begon hij met Onze boodschappers (de engelen) te redetwisten over het lot van het volk van Lūṭ (Lot).

Zijn redetwist was niet uit verzet tegen het besluit van Allah, maar uit mededogen en barmhartigheid. Hij hoopte dat de bestraffing voor het volk van Lūṭ uitgesteld zou worden, of dat zij zich zouden bekeren, of dat Lūṭ en zijn familie gered zouden worden. Hij vroeg de engelen: "Is er dan Lūṭ in de stad?" Zij antwoordden: "Wij weten heel goed wie zich daarin bevinden. Wij zullen hem en zijn familie zeker redden, behalve zijn vrouw, die tot de achterblijvers behoort."

Deze nobele houding van Ibrāhīm toont ons de grote barmhartigheid die in het hart van deze oprechte Profeet leefde. Zelfs voor een volk dat zo zwaar gezondigd had, zocht hij naar mogelijkheden om hen te redden. Dit leert ons hoezeer een gelovige begaan moet zijn met het welzijn van anderen, en hoe hij altijd het goede voor zijn medemensen wenst, zelfs als zij fouten begaan.

Tegelijkertijd laat deze vers ons zien dat de beslissing van Allah altijd wijs en rechtvaardig is. De engelen maakten duidelijk dat het besluit al vaststond en dat de bestraffing onvermijdelijk was vanwege de hardnekkige zonden van dat volk. Maar de dialoog tussen Ibrāhīm en de engelen toont ook de hoge status die Ibrāhīm bij Allah heeft – hij durfde te pleiten, en dit werd niet afgekeurd, omdat het voortkwam uit een oprecht en barmhartig hart.

Voor ons als gelovigen is hierin een grote les: wij moeten altijd hoop houden op de barmhartigheid van Allah, en wij moeten nooit ophouden om het goede voor anderen te wensen en voor hen te bidden, precies zoals onze vader Ibrāhīm dat deed. Tegelijkertijd moeten wij ons bewust zijn van de rechtvaardigheid van Allah en Zijn wijsheid in al Zijn besluiten, en ons volledig overgeven aan Zijn wil.