Сураи Йусуф — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَرَاوَدَتْهُ — яъне бориҳо ва пайиҳам бо нармӣ ва ҳила талаб кард аз ӯ.
• عَن نَّفْسِهِ — яъне ӯро ба сӯи худ ва ба кори зишт даъват кард.
• وَغَلَّقَتِ الْأَبْوَابَ — ҳамаи дарҳоро баст, то касе ворид нашавад ва хилватӣ комил бошад.
• هَيْتَ لَكَ — яъне биё ва ба сӯи ман ой.
• مَعَاذَ اللَّهِ — паноҳ мебарам ба Худо, аз Худо ёрӣ меҷӯям.
• رَبِّي — дар ин ҷо ду маъно дорад: ё шавҳари зан (Азиз) ва ё Парвардигори ҷаҳон, ки ҳар ду дурустанд.
• أَحْسَنَ مَثْوَايَ — ҷои маро некӯ гардонид, маро гиромӣ дошт.
• لَا يُفْلِحُ — наҷот намеёбанд, комёб намешаванд.
• الظَّالِمُونَ — ситамгарон, ки ҳуқуқи дигаронро поймол мекунанд.

1. Тафсири оят:

Зани Азиз, ки Юсуф дар хонаи ӯ буд, бо нармӣ ва ҳила бориҳо ӯро ба сӯи худ ва ба кори зишт даъват кард. Вай ҳамаи дарҳоро маҳкам баст, то касе нафаҳмад ва хилватӣ комил бошад, ва гуфт: «Биё ва ба сӯи ман ой!» Юсуф алайҳис-салом дар ҷавоб гуфт: «Паноҳ мебарам ба Худо аз он чизе, ки ту маро ба он даъват мекунӣ». Сипас гуфт: «Ҳамоно шавҳари ту — оғои ман — ҷои маро некӯ гардонид ва маро гиромӣ дошт; пас чӣ гуна метавонам ба ӯ хиёнат кунам? Агар чунин кунам, ҳатман аз ситамгарон хоҳам буд». Вай инчунин гуфт: «Ҳамоно ситамгарон наҷот намеёбанд ва комёб намешаванд», яъне зинокорон ва онҳое, ки ба аҳли худ хиёнат мекунанд, дар дунё ва охират ба саодат намерасанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто ҳолатҳои душвори инсониро бо ростӣ ва одилӣ баён мекунад, то моро аз онҳо огоҳ созад ва роҳи наҷотро нишон диҳад.
• Юсуф алайҳис-салом намунаи покдоманӣ, вафодорӣ ва тақвост; ӯ дар ҷои хилват ва бо вуҷуди даъвати зан, аз Худо паноҳ ҷуст ва ба ҳалол ва ҳаром огоҳ буд. Ин барои ҳар мусулмон дарси бузург аст.
• Дар оят таъкид шудааст, ки хиёнат ба амонат ва ба аҳли хона ҳаром аст, ва ситамгарон ҳеҷ гоҳ комёб намешаванд. Ин адолати Худоро нишон медиҳад ва дилҳоро ба ислом мекашад.
• Қуръон моро тарбият мекунад, ки дар ҳолатҳои фитна ва васваса ба Худо паноҳ барем ва аз Ӯ мадад хоҳем; ин роҳи наҷот ва оромиш аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки покдоманӣ ва тақво сабаби саодат дар дунё ва охират аст, ва ислом дини покӣ ва некӯкорӣ аст, на дини маҳдудият.