Сураи Йусуф — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• السِّجْنُ: зиндон, ҳабсхона.
• أَحَبُّ إِلَيَّ: ба ман маҳбубтар аст, ба ман писандидатар аст.
• يَدْعُونَنِي إِلَيْهِ: маро ба он чиз даъват мекунанд (яъне ба гуноҳи кабира).
• تَصْرِفْ عَنِّي: аз ман дур кунӣ, баргардонӣ.
• كَيْدَهُنَّ: макру ҳилаи онҳо (занон).
• أَصْبُ إِلَيْهِنَّ: ба онҳо майл кунам, ба сӯи онҳо моил шавам.
• الْجَاهِلِينَ: нодонон, бехирадон — касоне, ки амру наҳйи Худоро риоя намекунанд.

1. Тафсири оят:

Юсуф (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ дуо карда, гуфт: «Эй Парвардигоро! Зиндон барои ман аз он гуноҳе, ки занон маро ба он даъват мекунанд, маҳбубтар аст. Агар Ту макру ҳилаи онҳоро аз ман дур накунӣ, ба онҳо майл мекунам ва аз нодонон мешавам».

Юсуф (алайҳис-салом) дар ин ҳолат байни ду чиз ихтиёр кард: ё зиндон, ё гуноҳ. Ӯ зиндонро бар гуноҳ афзал донист, зеро азоби дунё осонтар аст аз азоби охират. Ин суханони ӯ на аз ноумедӣ ба раҳмати Худо, балки изҳори заъфи инсонӣ ва ниёз ба ёрии Парвардигор буд. Ӯ донист, ки танҳо ба қувваи худ наметавонад дар муқобили васвасаҳо истодагарӣ кунад, бинобар ин ба Худо паноҳ бурд. Ӯ гуфт, ки агар Худо макри занонро аз ӯ дур накунад, ба онҳо майл мекунад ва аз ҷумлаи нодонон мешавад — яъне касоне, ки фармони Худоро поймол мекунанд. Ин суханон шикоят ба Худо аз ҳоли худ ва дуо барои рафъи бало буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон ҳатто дар сахттарин шароит бояд аз гуноҳ парҳез кунад ва покдоманӣро бар ҳаваси нафс афзал донад.
• Зиндон ва сахтии дунё метавонад аз азоби Худо дар охират осонтар бошад, бинобар ин банда бояд сабр кунад.
• Инсон бояд ҳамеша ба Худо таваккал кунад ва бидонад, ки танҳо ба қувваи худ аз васвасаҳо раҳоӣ ёфтан душвор аст.
• Дуо ва илтиҷо ба Худо силоҳи муъмин дар муқобили фитнаҳо ва макрҳост.
• Покдоманӣ ва тақво роҳи наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳон аст, ва ҳар кас ба Худо паноҳ барад, Худо ӯро ёрӣ мекунад.