Сураи Йусуф — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «نَبَّأْتُكُمَا»: хабар додам шуморо.

— «تَأْوِيلِهِ»: таъбиру тафсири он; яъне ҳақиқат ва моҳияти он чиз.

— «مِلَّةَ»: дину ойини.

— «كَافِرُونَ»: инкоркунандагон, яъне онҳое, ки бо дили худ ҳақро рад мекунанд.

1. Тафсири оят:

Юсуф (алайҳис-салом) ба он ду ҷавон — соқӣ ва хаббоз — гуфт: Ҳар гуна хӯроке, ки ба шумо бирасад ва шумо аз он баҳраманд шавед, ман пеш аз расидани он ба шумо моҳият ва чӣ гуна будани онро хабар медиҳам. Ин дониш ва огоҳӣ аз таъбири хоб ва ҳақиқати умур чизест, ки Парвардигорам ба ман таълим додааст, на аз ғайбгӯӣ ва ситорашиносӣ. Ман дини қавмеро, ки ба Худо имон намеоваранд ва ба рӯзи қиёмат бовар надоранд, тарк кардаам ва аз онҳо безорам. Ин изҳори дониш ва тарки дини ботил ҳар ду аз сабаби имону ихлоси ман ба Худост.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Дониши ҳақиқӣ аз ҷониби Худост; ҳар кас ба Худо таваккул кунад ва аз Ӯ бихоҳад, Худо ба ӯ дониш ва ҳикмат ато мекунад.

— Пайғамбарон мардумро на бо ғайбгӯӣ, балки бо ваҳй ва таълими Худо ҳидоят мекунанд; ин роҳи рост ва боэътимод аст.

— Тарки дини ботил ва пайравӣ накардан аз роҳи кофирон сабаби саодати дунёву охират аст.

— Имон ба Худо ва рӯзи қиёмат асоси ҳаёти нек ва сабаби раҳмат ва баракат аст.

— Қуръон китобест, ки мардумро ба сӯи ҳақиқат, адолат ва неъматҳои ҷовидонӣ ҳидоят мекунад; пас биёед ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем.