Surah Yusuf — Aya 44

Ma’anar Kalmomi:

• Aḍghāthu aḥlām: Mafarkai masu ruɓewa da cuɗanya, waɗanda ba su da wata ma’ana ta gaskiya. Kalmar “aḍghāth” jam’in “ḍighth” ne, wato damin ciyawa da aka haɗa tare, ana amfani da ita a nan don nuna ruɓewar mafarkin.
• Ta’wīl: Fassara da bayanin ma’anar mafarki da abin da zai faru a nan gaba.

Tafsirin Ayar:

Lokacin da sarki ya gaya wa manyan mutanensa mafarkin da ya yi (shawarar shanu bakwai masu ƙiba da bakwai masu rashi, da kuma hatsi bakwai masu kore da wasu busassu), sai suka amsa da cewa: “Wannan mafarkin da ka yi ba shi da wata ma’ana, domin shi ne mafarkai masu ruɓewa da cuɗanya, waɗanda ba su da tushe na gaskiya. Mu kuma ba mu da masaniya a kan fassarar irin waɗannan mafarkai masu ruɓewa, domin sun cuɗanye ne kuma ba su da tsari.” Sun kasa fahimtar mafarkin, kuma ba su san cewa a cikinsa akwai wata maslaha da gwamnati ke buƙata ba, domin sun nisanta kansu daga ilimin fassarar mafarkai, kuma sun nuna rashin iyawarsu a kan wannan fanni.

Fa’idojin Ayar:

1. Nuna cewa ilimi yana da daraja mai girma, kuma fassarar mafarkai wani fanni ne na ilimi wanda ba kowa ba ne ya mallake shi, sai waɗanda Allah ya ba su.
2. Rashin sanin abu bai zama abin kunya ba, amma abin kunya shi ne mutum ya yi magana da abin da bai sani ba, kamar yadda waɗannan mutane suka amsa da gaskiya cewa ba su sani ba.
3. A cikin ayar akwai nuna cewa mafarkai masu ruɓewa ba su da amfani, kuma ba a dogara da su ba a cikin al’amura, amma mafarkin annabawa gaskiya ne, domin Allah yake musu wahayi da shi.
4. Nuna cewa lokacin da mutane suka kasa fahimtar wani abu, sai su nemi mafita a wurin mutanen da suka cancanta, kamar yadda sarki ya yi lokacin da ya nemi fassara daga mutanensa, sannan daga baya ya koma ga annabi Yusuf.