Sure Yûsuf — Ayet 66

Kelime Anlamları:

• Mevsik: Sağlam, kesin ve bağlayıcı söz, antlaşma, yeminle pekiştirilmiş ahit.
• İllâ en yuhâta biküm: Sizi kuşatıp helâk etmesi, hepinizin birden yok olması, tamamen âciz kalmanız durumu hariç.
• Vekîl: Şahit, koruyucu, her şeyi gözetip muhafaza eden, güvenilen.

Tefsir:

Hz. Yakub (a.s.), oğullarının Mısır'a gidip kardeşleri Bünyamin'i de götürme istekleri karşısında son derece temkinli ve endişeliydi. Daha önce Yusuf'u onlarla göndermiş, fakat ondan bir daha haber alamamıştı. Bu acı tecrübenin ardından aynı hataya düşmek istemiyordu. Bu yüzden onlara şöyle dedi:

"Ben onu sizinle asla göndermeyeceğim. Ancak bana Allah adına sağlam bir söz, kesin bir yemin verirseniz ki onu bana geri getireceksiniz. Ancak hepinizi kuşatan bir felaketle karşılaşırsanız, işte o zaman sizden bunu beklemem."

Hz. Yakub'un bu şartı, onların sözüne olan güvensizliğinden değil, bir babanın evladını koruma içgüdüsünden ve geçmişte yaşadığı derin acının verdiği tedbirden kaynaklanıyordu. O, oğullarının sözlerini Allah'ın huzurunda verdikleri bir ahitle bağlamak istiyordu ki bu ahit, onlar için en büyük sorumluluk vesilesi olsun.

Oğulları, babalarının bu şartını kabul ettiler ve ona Allah adına söz verdiler. "Onu sana geri getireceğiz, ancak hepimiz helâk olursak o başka." dediler. Hz. Yakub, onların bu sözünü aldıktan sonra şöyle dedi:

"Allah, söylediklerimize şahittir ve bizim üzerimize gözetleyicidir."

Bu söz, Hz. Yakub'un hem Allah'a olan teslimiyetini hem de oğullarına olan güvenini ortaya koyuyordu. O, artık işi Allah'a havale etmiş, O'nun şahitliğini ve koruyuculuğunu dile getirmişti.

Ders ve İbret:

Bu kıssada bizim için çok önemli dersler vardır. Hz. Yakub (a.s.), bir baba olarak evladını koruma konusunda ne kadar titiz davrandığını gösteriyor. Bizler de ailemizi, çocuklarımızı ve sevdiklerimizi korumak için elimizden gelen tüm tedbirleri almalıyız. Ancak unutmamalıyız ki asıl koruyucu ve gözeten Allah'tır. Tedbir almak, sebeplere sarılmak Müslümanın işidir; fakat neticeyi Allah'tan bilmek ve O'na tevekkül etmek de imanın gereğidir.

Bir diğer ders ise söz vermenin ve ahde vefanın önemidir. Bu oğullar, babalarına Allah adına söz verdiler ve bu sözlerini tutmak için ellerinden geleni yaptılar. Bizler de verdiğimiz sözlerde durmalı, özellikle Allah adına yaptığımız antlaşmalara sadık kalmalıyız. Çünkü Allah, her sözümüzü işitir ve her davranışımızı görür. O, bizim üzerimize şahittir.

Bu ayet aynı zamanda bize gösteriyor ki zorluklar karşısında ümitsizliğe kapılmamalıyız. Hz. Yakub, yıllarca ayrı kaldığı oğlunun hasretiyle yanıp tutuşmasına rağmen asla Allah'ın rahmetinden ümidini kesmedi. O, her zaman Allah'a güvendi ve O'na tevekkül etti. Bizler de her işimizde Allah'a güvenmeli, O'na dayanmalı ve "Allah bize yeter, O ne güzel vekildir" demeliyiz.