Surja Jusuf — Ajet 82

Kuptimi i fjalëve:

• el-Karje (الْقَرْيَةَ): këtu ka kuptimin "banorët e qytetit", pra populli i Egjiptit.
• el-'Ir (الْعِيرَ): karvani i udhëtarëve me devetë e tyre që mbanin barrët, pra shoqëria e udhëtarëve me të cilët erdhën.

Tefsiri i ajetit:

Vëllezërit e Jusufit (paqja qoftë mbi të), pasi i thanë babait të tyre Jakubit (paqja qoftë mbi të) se Jusufi kishte vjedhur dhe se ai u ndalua në Egjipt, i thanë: "O baba ynë, nëse nuk na beson, pyeti banorët e qytetit të Egjiptit ku ishim ne, dhe pyeti karvanin me të cilin u kthyem – ata do të dëshmojnë se ajo që të themi është e vërtetë. Ne jemi vërtet të sinqertë në atë që të kumtojmë." Ata e thanë këtë për t'i dhënë babait siguri, sepse karvani që erdhi me ta përfshinte njerëz nga fqinjët e Jakubit, të cilët mund të konfirmonin fjalët e tyre. Megjithatë, e vërteta ishte se Jusufi nuk kishte vjedhur, por vëllezërit i kishin ngritur këtë shpifje për ta ndarë prej babait të tyre.

Përfitimet nga ajeti:

1. Në këtë ajet shohim se muslimani duhet të jetë i drejtë dhe i sinqertë në fjalë, dhe kur dëshiron të bindë dikë për diçka, mund t'i referohet dëshmisë së njerëzve të besueshëm, pa gënjeshtra e mashtrime.
2. Ajeti na mëson se në marrëdhëniet familjare, sidomos mes fëmijëve dhe prindërve, duhet të ruhet besimi dhe të shmanget çdo formë mashtrimi, sepse gënjeshtra prish lidhjet dhe sjell hidhërim, siç ndodhi me Jakubin që u pikëllua thellë për ndarjen nga i biri.
3. Islami na nxit që kur kemi mosmarrëveshje, të kërkojmë dëshmi dhe fakte të qarta, jo të nxitojmë në gjykime pa verifikim – kjo është shenjë e urtësisë dhe maturisë.
4. Ajeti tregon se fjala e sinqertë dhe thirrja në dëshmitarë të drejtë është rrugë e lavdërueshme, sepse kështu ruhet e vërteta dhe largohet dyshimi – një vlerë që Islami e ka bërë themel të jetës shoqërore.