Сураи Ибрахим — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «مِلَّتِنَا»: дину ойини мо.

— «لَنُخْرِجَنَّكُم»: ҳатман шуморо берун мекунем.

— «لَتَعُودُنَّ»: ҳатман бармегардед / мешавед.

— «فَأَوْحَىٰ»: пас ваҳй фиристод.

— «لَنُهْلِكَنَّ»: ҳатман нобуд мекунем.

1. Тафсири оят:

Кофирон ба паёмбарони худ гуфтанд: «Шуморо аз замини мо ҳатман берун мекунем, ё бояд ба дину ойини мо баргардед». Онҳо ин суханонро гуфтанд, вақте ки дар мубоҳиса ва далеловарӣ аз паёмбарон шикаст хӯрданд ва ҳеҷ роҳи дигаре барои муқобилат надоштанд. Онҳо қасд карданд, ки паёмбаронро аз шаҳру диёри худ ихроҷ кунанд ё онҳоро маҷбур созанд, ки ба дини куфр баргарданд. Аммо паёмбарон ҳеҷ гоҳ дар дини куфр набуданд, то ба он баргарданд; мақсад аз «бозгаштан» ин аст, ки ба дини онҳо дохил шаванд ва ба он гардан наҳанд.

Пас Худованд ба паёмбарони худ ваҳй фиристод, ки ба онҳо таскин ва устуворӣ бахшад: «Мо ситамгаронро, ки ба Худо ва паёмбаронаш куфр варзиданд, ҳатман нобуд мекунем». Ин ваъдаи Худо ба паёмбарон буд, ки душманони онҳоро нест мекунад ва онҳоро аз шарри кофирон наҷот медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд паёмбарону бандагони содиқи худро танҳо намегузорад ва ба онҳо ваҳй ва таскин мефиристад.

— Ситам ва зулм ҳеҷ гоҳ пойдор намемонад; оқибати ситамгарон нобудӣ аст.

— Ин оят боиси умедворӣ барои муъминон аст, ки ҳарчанд душманон таҳдид кунанд, ёрии Худо наздик аст.

— Ислом дини ростӣ ва устуворӣ аст; касе ки дар роҳи ҳақ пойдор бошад, Худо ӯро ёрӣ мекунад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо таваккул кунем ва аз таҳдиду фишори кофирон натарсем, зеро Худо ҳокими ҳақиқӣ аст.