Сураи Ибрахим — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• تُؤْتِي أُكُلَهَا: мебахшад меваи худро.
• كُلَّ حِينٍ: ҳар вақте ки Худо муайян кардааст.
• بِإِذْنِ رَبِّهَا: ба фармон ва иродаи Парвардигораш.
• وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ: Худо мисолҳо меоварад.
• لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ: то ки онҳо панд гиранд ва ба ёд оваранд.

1. Тафсири оят:

Ин дарахти некӯ — дарахти имон — меваи худиро дар ҳар вақте ки Парвардигораш иҷозат додааст, мебахшад. Ҳамин тавр, дарахти имон низ решааш дар дили муъмин устувор аст — аз рӯи дониш ва эътиқод, ва шохаҳояш амалҳои некӯ ва ахлоқи писандида мебошанд, ки дар ҳар вақт ба сӯи Худо баланд мешаванд ва савобашон ба муъмин мерасад. Худои Таоло барои мардум мисолҳо меоварад, то ки онҳо панд гиранд, ба ёд оваранд ва аз онҳо ибрат гиранд. Зеро дар мисолҳо фаҳмидан барои соҳибони ақл ва андеша бештар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Имон мисли дарахти некӯ решаи устувор дар дил дорад ва меваи он амалҳои нек аст, ки ҳамеша ба сӯи Худо мерасад.
• Муъмин бояд ҳамеша дар ҳар вақт амали нек кунад, на танҳо дар вақтҳои муайян.
• Худои Таоло барои фаҳмидани мардум мисолҳо меоварад, то ки онҳо панд гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръон бо забони содда ва мисолҳои фаҳмо ба мардум сухан мегӯяд, то ҳама фаҳманд ва ба ёд гиранд.
• Имон ва амали некӯ ба ҳам алоқаманданд: имон реша аст ва амалҳои некӯ шохаҳо ва меваҳои он мебошанд.