Сураи Ибрахим — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «Фулк»: киштиҳо, сафайн.

— «Саххара»: мутеъ ва ром кард, яъне ба хидмати шумо даровард.

— «Би-амриҳ»: ба фармон ва иродаи Ӯ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло он Зотест, ки осмонҳо ва заминро бино кард, онҳоро аз нестӣ падид овард, бе он ки намунае пеш аз онҳо вуҷуд дошта бошад. Ӯ аз осмон об — борони фоиданок — фурӯ фиристод ва бо он аз меваҳо навъҳои гуногун берун овард, то ки рӯзии шумо гардад ва аз он баҳраманд шавед. Ин ризқ ғизо ва пӯшок ва дигар ниёзҳои шуморо дар бар мегирад. Ҳамчунин Ӯ киштиҳоро ба хидмати шумо даровард, то ки ба фармони Ӯ дар баҳр ҳаракат кунанд ва шумо аз онҳо барои сафар ва интиқоли бору мол истифода баред. Ва низ дарёҳоро барои шумо ром кард, то ки аз оби онҳо худатон нӯшед ва чорвову зироати худро об диҳед ва дигар манфиатҳои худро ба даст оред.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло Холиқи ҳама чиз аст ва ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст; ин боиси афзун шудани шукргузорӣ ва наздикӣ ба Ӯ мегардад.

— Аллоҳ таоло осмонҳову замин ва обу меваҳоро барои инсон омода кардааст, ки ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.

— Ром кардани киштиҳо ва дарёҳо барои мардум манфиатҳои бузурги зиндагӣ — сафар, тиҷорат, обёрӣ ва ғизо — меорад, ки ин ҳама далели қудрату ҳикмати Аллоҳ аст.

— Ин оят инсонро ба тафаккур дар бораи неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад ва дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад, зеро Қуръон роҳи дурусти истифода аз неъматҳоро таълим медиҳад.