سوره ابراهیم — آیه 47

معانی کلمات:

• مُخْلِفَ: تخلفکننده، وعده را برآورده نکردن.
• عَزِیزٌ: غالب و پیروز، کسی که هیچچیز بر او چیره نمیشود.
• ذُو انتِقَامٍ: صاحب انتقام و مجازات سخت.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! هرگز گمان مبر که خداوند وعدهاش را به پیامبرانش -یعنی یاری و نصرت آنان و نابودی دشمنانشان- تخلف خواهد کرد. این آیه تثبیت و آرامشبخشی برای پیامبر و همه مؤمنان است که خداوند هرگز از وعده خود تخلف نمیکند. همانگونه که در گذشته پیامبران را یاری کرده و دشمنانشان را نابود ساخته، در آینده نیز چنین خواهد کرد. خداوند عزیز است؛ یعنی غالب و پیروز است و هیچ قدرتی نمیتواند در برابر او بایستد، و او ذو انتقام است؛ یعنی از کسانی که به پیامبرانش کفر ورزیده و با آنان دشمنی کردهاند، انتقامی سخت و کوبنده خواهد گرفت. این خطاب اگرچه به پیامبر است، اما شامل همه امت نیز میشود تا بدانند که سنت خداوند در یاری اولیای خود و نابودی دشمنانشان تغییرناپذیر است.

فواید و درسهای آیه:

• ایمان به وعدههای الهی، آرامشبخش دل مؤمنان و موجب استقامت آنان در برابر سختیها و دشمنیهاست.
• خداوند هرگز وعده خود را تخلف نمیکند؛ پس مؤمن باید به یاری خداوند اطمینان کامل داشته باشد و هرگز ناامید نشود.
• عزت و قدرت مطلق از آنِ خداست و هیچ قدرتی در برابر او تاب مقاومت ندارد؛ پس مؤمن باید تنها از خدا بترسد و به او تکیه کند.
• انتقام خداوند از دشمنانش حتمی است؛ این هشدار برای ظالمان و کافران است که از ستم و دشمنی با حق دست بردارند.
• این آیه دل مؤمنان را گرم میکند که پیروزی نهایی از آنِ حق و اهل ایمان است، هرچند دشمنان قدرتمند به نظر برسند.