Surah Ibrahim — Aya 47

Ma’anonin Kalmomin:

• Mukhlifa – wanda zai saɓa wa alkawari.
• Wa’adahu – alkawarinsa wanda ya yi wa manzanninsa na taimako da nasara.
• ‘Aziz – mai rinjaye wanda ba ya buƙatar taimakon kowa, kuma babu abin da zai iya buwaye shi.
• Dhu intiqam – mai azabtarwa mai tsanani ga maƙiyansa.

Fassarar Ayar:

Kada ka yi zaton Allah zai saɓa wa alkawarin da ya yi wa manzanninsa na taimako da nasara a kan maƙiyansu, da kuma halaka waɗanda suka ƙaryata su. Wannan magana ce mai ƙarfafa zuciyar Manzo (SAW) da kuma dukkan al’ummarsa, domin Allah ba ya saɓa wa alkawari. Lallai Allah Mai rinjaye ne wanda babu abin da zai iya tsayawa a gaban ikonsa, kuma Mai azabtarwa ne mai tsanani ga maƙiyansa da maƙiyan manzanninsa. Wannan azabar ba ta da iyaka, kuma ba ta da misali, domin ita azabar mai iko ne wanda ba ya buƙatar taimakon kowa. Kodayake maganar tana kaiwa ga Manzo (SAW) ne kai tsaye, amma ma’anarta ta ƙunshi dukkan al’umma, domin su ma suna cikin wannan wa’adin na taimako da nasara ga masu bi da azaba ga maƙaryata.

Fa’idodin Darasin:

1. Ƙarfafa zuciya ga muminai cewa Allah ba ya saɓa wa alkawari, don haka dole ne su kasance da yakinin cewa taimakon Allah zai zo musu.
2. Nuna cewa nasara ga manzanni da muminai al’amari ne da Allah ya wajabta wa kansa, ba wai abin fata kawai ba.
3. Ƙarfafa imani da cewa Allah Mai iko ne a kan komai, kuma babu abin da zai iya hana shi cika alkawarinsa.
4. Gargaɗi ga maƙiyan addini cewa azabar Allah mai tsanani ce, kuma ba za su tsira ba daga azabarsa.
5. Ilimin cewa jinkirin azaba ba yana nufin an soke ta ba, domin Allah yana jinkirta ne bisa hikimarsa, amma ba ya mantawa da azaba.