سوره ابراهیم — آیه 8

معانی کلمات:

• غَنِیّ: بینیاز از همه مخلوقات، کسی که به هیچ چیز نیاز ندارد.
• حَمِید: ستودهشده و سزاوار همه ستایشها، کسی که همه صفات نیکو و افعال پسندیده را دارد.

تفسیر آیه:

حضرت موسی علیهالسلام به قوم خود فرمود: ای قوم من! اگر شما و همه کسانی که روی زمین هستند، همگی کافر شوید و به خدا ایمان نیاورید، هیچ ضرری به خداوند نمیرسانید و از عظمت و قدرت او چیزی کم نمیشود. زیرا خداوند بینیاز مطلق است و به ایمان و عبادت هیچکس نیازی ندارد. او در ذات خود غنی است و همه ستایشها و سپاسها شایسته اوست، چه بندگان او را بپرستند و چه نپرستند. کفر شما تنها به خودتان آسیب میزند و عاقبت بد آن دامنگیر خودتان خواهد شد، نه خداوند. او در هر حال سزاوار حمد و ثناست، خواه بندگان شکرگزار باشند خواه ناسپاس.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان و عبادت ما به خداوند سودی برای او ندارد، بلکه سود آن به خود ما بازمیگردد و سبب سعادت و آرامش ما میشود.
• کفر و ناسپاسی هیچ آسیبی به خداوند نمیرساند، بلکه انسان کافر خود را از رحمت و برکات الهی محروم میکند.
• خداوند بینیاز مطلق است و همه ستایشها شایسته اوست؛ پس ما باید همواره شکرگزار نعمتهای او باشیم و او را در همه حال بستاییم.
• این آیه به ما میآموزد که دین و ایمان برای سود رساندن به خدا نیست، بلکه برای هدایت و سعادت خود انسانهاست؛ پس چه نیکوست که با ایمان و عمل صالح، راه خوشبختی خود را هموار کنیم.