Сураи Аль-Хиджр — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «فَسَجَدَ»: пас саҷда карданд, яъне ба фармони Худо ба хок фурӯтан шуданд.

— «الْمَلَائِكَةُ»: фариштагон, махлуқоти нурӣ, ки ҳамеша ба фармони Аллоҳ итоат мекунанд.

— «كُلُّهُمْ»: ҳамаи онҳо, бидуни истисно.

— «أَجْمَعُونَ»: ҳамагӣ якҷоя, ки ин калима барои таъкид ва пуррагии умумият омадааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ ба фариштагон фармон дод, ки ба Одам саҷда кунанд, онҳо ҳамагон бе истисно фармонро иҷро карданд ва ба Одам саҷда намуданд. Ҳеҷ яке аз онҳо саркашӣ накард ва ҳама ба итоати Парвардигори худ гардан ниҳоданд. Ин оят бо ду таъкид — «ҳамаи онҳо» ва «якҷоя» — омадааст, то равшан созад, ки саҷдаи фариштагон умумӣ ва комил буд ва касе аз онҳо истисно нашуд. Танҳо Иблис, ки аз ҷин буд ва дар миёни фариштагон қарор дошт, аз саҷда худдорӣ кард, вале ин оят худи саҷдаи фариштагонро ба таври пурра тасвир мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Итоати фариштагон ба фармони Аллоҳ намунаи беҳтарини фурӯтанӣ ва итоат аст, ки моро ба итоати Парвардигор тарғиб мекунад.

— Оят нишон медиҳад, ки фармони Аллоҳро бояд бе тардид ва пурра иҷро кард, на ин ки қисман ё бо истисно.

— Дар он ибрат аст, ки саркашӣ аз фармони Аллоҳ, монанди Иблис, боиси хорӣ ва дурӣ аз раҳмати Худо мегардад.

— Ҳамаи фариштагон якҷоя итоат карданд, ки ин ваҳдати онҳоро дар бандагии Аллоҳ нишон медиҳад ва моро ба иттифоқ ва ягонагӣ дар тоъат даъват мекунад.

— Ин оят дили мӯъминро ба муҳаббат ба Аллоҳ ва пайравӣ аз бандагони солеҳ гарм мекунад ва исломро ҳамчун дини итоат ва фурӯтанӣ муаррифӣ менамояд.