Сураи Ан-Нахль — Оят 105

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَفْتَرِي: сохтан ва бофтани дурӯғ, ба худ нисбат додани чизе, ки воқеӣ нест.
• الْكَذِبَ: дурӯғ, сухани хилофи воқеият.
• آيَاتِ اللَّهِ: оятҳои Аллоҳ, нишонаҳои равшани Ӯ, ки Паёмбараш овардааст.
• أُولَٰئِكَ: онҳо, ишора ба гурӯҳи мушаххас.
• الْكَاذِبُونَ: дурӯғгӯён, онҳое, ки дар суханонашон рост намегӯянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ҷавоби равшане медиҳад ба онҳое, ки Паёмбар Муҳаммад (с) ва Қуръонро ба дурӯғгӯӣ айбдор мекарданд. Ӯ мефармояд, ки дурӯғро танҳо касоне бофта метавонанд, ки ба оятҳои Аллоҳ имон надоранд. Зеро касе, ки ба Аллоҳ ва рӯзи қиёмат бовар дорад, аз азоби Ӯ метарсад ва ба савоби Ӯ умед мебандад, ҳаргиз ба Аллоҳ дурӯғ намебандад ва ба номи Ӯ сухани сохта намегӯяд. Пас Муҳаммади Мустафо (с), ки ба Парвардигораш имон дорад ва фурӯтан аст, ҳаргиз бар Аллоҳ дурӯғ намебандад ва чизеро, ки Ӯ нагуфтааст, ба Ӯ нисбат намедиҳад. Дурӯғро он касоне мебофанд, ки ба оятҳои Аллоҳ имон надоранд, аз азоб наметарсанд ва ба подош умед надоранд. Онҳо ба дурӯғгӯӣ одат кардаанд ва ин хислати зишт барояшон табиӣ шудааст. Ҳамин гурӯҳ — кофирон — дар ҳақиқат дурӯғгӯёни асил ҳастанд, зеро рад кардани оятҳои Аллоҳ ва ба онҳо нисбат додани суханони беасос, худи бузургтарин дурӯғ аст. Ишора дар оят ба қабилаи Қурайш ва монанди онҳост, ки бо ин гуфторҳои ботил мехостанд ҳақро пӯшонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғгӯӣ реша дар беимонӣ дорад; ҳар қадар имон қавӣ бошад, ҳамон қадар инсон аз дурӯғ дур мешавад.
• Мӯъмин бояд ҳамеша ростгӯй бошад, зеро тарси Аллоҳ ва умеди савоб ӯро аз гуноҳи бузурги дурӯғ бозмедорад.
• Ин оят Паёмбари Худо (с)-ро пок месозад аз ҳар гуна туҳмат ва нишон медиҳад, ки ӯ ҳаргиз ба Аллоҳ дурӯғ намебандад.
• Қуръон ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва ба мо меомӯзад, ки суханони одамонро бо меъёри имон ва ростӣ арзёбӣ кунем.
• Ин оят боиси умедворӣ ба адолати Аллоҳ аст: Ӯ дурӯғгӯёни кофирро ошкор мекунад ва ростгӯёни мӯъминро сарбаланд мегардонад.
• Ҳар кас ба Қуръон ва Паёмбар (с) имон оварад, дар роҳи ростӣ ва амонатдорӣ қарор мегирад ва ин сабаби наздикӣ ба Аллоҳ ва хушбахтии дуняву охират мешавад.