Surat An-Nahl — Ayat 109

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• لَا جَرَمَ (laa jarama): tegesé "pancèn mesthi" utawa "ora mangu-mangu manèh", dadi tembung kanggo nguwatake gunem.
• الْخَاسِرُونَ (al-khaasiruun): wong-wong kang kapitunan, kelangan kabegjan, lan rusak uripé.

1. Tafsiré ayat:

Pancèn mesthi lan ora ana mangu-mangu manèh, yèn wong-wong mau ing akherat bakal dadi wong kang paling kapitunan. Awit saka kaanan kang wis kasebut ing ayat-ayat sadurungé, yaiku wong-wong kang wis tau nampa pituduh lan iman, nanging banjur milih dalan kafir lan nampik kabeneran. Ing donya, wong-wong mau kaya-kaya ngrasa éntuk kabegjan lan kasenengan, nanging ing tembé mburi ing akherat, kabèh mau bakal dadi rugi gedhé. Dheweke ora mung kelangan bandha utawa pangkat, nanging luwih saka iku: kelangan awaké dhéwé, kelangan iman, lan kelangan swarga kang wis disiapake kanggo wong-wong mukmin. Kabeh panggaweyané ing donya kanggo nggoleki kabegjan kang ora langgeng, pungkasané mung nggawa dheweke marang siksa lan karusakan. Dadi, kapitunan kang paling gedhé iku kapitunan ing akherat, amarga ora ana manèh kesempatan kanggo mbalik lan ndandani.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake marang kita yèn urip ing donya iku mung sadhela, lan kabegjan kang sejati iku ana ing akherat.
• Wong kang nampik pituduh sawisé ngerti kabeneran, bakal rugi gedhé dhéwé, mulané aja nganti kita nglirwakaké iman lan pituduh kang wis teka.
• Iman iku nikmat kang paling gedhé; yèn kita tetep ngugemi, kita bakal éntuk swarga lan kabegjan langgeng.
• Ayat iki nuwuhaké rasa wedi marang kapitunan akherat, lan nggugah kita supaya tansah mertobat lan tetep ing dalan kang bener.
• Islam mulangaké yèn saben tumindak ana itungané, lan ora ana kang bisa lolos saka tanggung jawab ing ngarsané Allah. Mula, ayo padha nggunakaké urip iki kanggo ngumpulaké bekal kabegjan ing akherat.