Сураи Ан-Нахль — Оят 109

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

— «لَا جَرَمَ»: ин ибораи таъкидӣ аст, ки маънои «ҳаққан», «бешубҳа», «албатта»-ро мерасонад ва сухани баъди онро қатъӣ ва собит мегардонад.

— «الْخَاسِرُونَ»: ҷамъи «хосир» аст, яъне зиёнкунандагон, онҳое ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло бо таъкиди қатъӣ хабар медиҳад, ки ин гуна одамон дар охират ҳатман зиёнкунандагони асил хоҳанд буд. Онҳо касоне ҳастанд, ки неъмати бузурги имонро, ки ба онҳо расида буд, талаф карданд ва ба ҷои он куфру инкорро интихоб намуданд. Агар онҳо бар имон ва роҳи ҳидоят устувор мемонданд, ба биҳишт дохил мешуданд, аммо худро аз ин саодати абадӣ маҳрум сохтанд. Онҳо тамоми умри худро ба корҳое сарф карданд, ки сабаби азоб ва ҳалокати онҳо гардид, ва дар рӯзи қиёмат на танҳо молу дунё, балки худи нафси худро низ аз даст дода, дар зиёни ҷовидонӣ қарор мегиранд. Ин зиён дигар ҳеҷ гоҳ ҷуброн намешавад ва онҳо аз ҳамаи халқ зиёнкортаранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон неъмати бузург аст ва бояд онро то дами марг нигоҳ дорем, зеро аз даст додани он сабаби зиёни абадӣ мегардад.

— Ваъдаи қатъии Аллоҳ дар бораи зиёни кофирон дар охират боиси тасаллии дили муъминон ва боиси боздошти одамон аз роҳи куфр аст.

— Оят моро водор мекунад, ки арзишҳои ҳақиқиро бишиносем: сармояи аслӣ имон ва амали солеҳ аст, на молу ҷоҳи дунё.

— Дар он даъвати бузург ба сӯи ислом ва Қуръон ҳаст: ҳар кас роҳи имонро интихоб кунад, аз зиёни абадӣ наҷот меёбад ва ба саодати ҷовидонӣ мерасад.