سورت نحل — آیت 116

د کلمو معناګانې:

• لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ: هغه شي ته چې ستاسو ژبې يې په دروغو بيانوي او نسبت ورکوي.
• لِتَفْتَرُوا: د دې لپاره چې جوړ کړئ او له خپل ځانه له الله منسوب کړئ.
• لَا يُفْلِحُونَ: بریالي کېږي نه، نه په دېره کې او نه په آخرت کې.

د آیت تفسیر:

اى مشركانو! تاسو د هغه شي په اړه چې ستاسو ژبې يې په دروغو بيانوي، دا مه واياست چې دا حلال دى او دا حرام دى. يعنې هغه څه چې الله حرام كړي دي، هغه مه حلال بولئ، او هغه څه چې الله حلال كړي دي، هغه مه حرام بولئ. دا كار د دې لپاره مه كوئ چې تاسو په الله باندې دروغ تړئ، ځكه چې تاسو دا نسبت الله ته وركوئ او وايئ چې الله داسې حكم كړى دى. بېشكه هغه كسان چې په الله باندې دروغ تړي، هغوى به هيڅكله بريالي نشي، نه به خپل مطلب ته رسېږي او نه به له هغه څه نه چې وېري، خلاصېږي. دا آيت هغه دودونو ته اشاره كوي چې مشركانو په خپل ځان جوړ كړي وو، لكه بحیره، سائبه، وصیله او حامي، چې ځينې څاروي به يې حلال او ځينې به يې حرام بلل، په داسې حال كې چې الله داسې حكم نه و كړى.

فايدې:

• دا چې حلال او حرام يوازې د الله او د هغه د رسول (صلى الله عليه وسلم) له لارې ټاكل كېږي، او هيڅوك حق نه لري چې په خپلې خوښې يا د دودونو پر بنسټ څه حلال او څه حرام كړي.
• دا چې په الله باندې دروغ تړل له سترو ګناهونو څخه دي، او د برياليتوب او خوشبختۍ مخه نيسي، ځكه چې الله د دروغجنو او افترا كوونكو سره مرسته نه كوي.
• دا چې مسلمان بايد د الله په احكامو راضي وي او له هغه څه نه چې الله حلال كړي، حلال يې وګڼي، او له هغه څه نه چې حرام يې كړي، حرام يې وګڼي، او د خپلې خوښې تابع نه وي.
• دا چې د دين په معاملو كې بايد علم او يقين وي، نه اټكل او ګومان، ځكه چې الله تعالی فرمايلي دي: «ولا تقف ما ليس لك به علم» (ژباړه: هغه څه مه تعقيبوئ چې تاسو يې په اړه علم نه لرئ).