Сураи Ан-Нахль — Оят 124

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• السَّبْتُ: рӯзи шанбе, ки яҳудиён барои ибодат ва оромиш таъин карда буданд.
• جُعِلَ: қарор дода шуд, фарз гардонида шуд.
• اخْتَلَفُوا فِيهِ: дар бораи он ихтилоф карданд, яъне дар таъйини он рӯз бо паёмбарашон баҳс намуданд.
• يَحْكُمُ: ҳукм мекунад, доварӣ мекунад.
• يَخْتَلِفُونَ: ихтилоф мекунанд, баҳс менамоянд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки таъзим ва эҳтироми рӯзи шанбе ва холӣ кардани он барои ибодат танҳо бар яҳудиён фарз гардонида шуд — ҳамон касоне, ки дар бораи он ихтилоф карданд ва ба ҷои рӯзи ҷумъа, ки ба онҳо амр шуда буд, рӯзи шанберо интихоб намуданд. Онҳо аз фармони Худо рӯй гардонданд ва он рӯзеро, ки барои онҳо муайян нашуда буд, ба худ ихтиёр карданд. Пас ин фарз танҳо ба онҳо хос буд, на ба тамоми мардум ва на ба уммати исломӣ.

Сипас Худованд ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад, ки Парвардигори ту ҳатман рӯзи қиёмат дар миёни онҳо дар бораи он чизе, ки ихтилоф мекарданд, доварӣ хоҳад кард ва ҳар як гурӯҳро ба он чи сазовор аст, ҷазо хоҳад дод. Ҳеҷ ихтилофе пинҳон намемонад ва ҳақиқат равшан хоҳад шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд одил аст ва рӯзи қиёмат дар миёни бандагонаш дар бораи ҳар ихтилофе, ки дар дунё доштанд, ҳукм хоҳад кард.
• Ихтилоф ва баҳс дар бораи дастуроти динӣ сабаби гумроҳӣ мешавад, пас бояд ба фармони Худо ва суннати Паёмбар (с) таслим шуд.
• Ислом дини осонӣ ва равшанӣ аст; Худованд барои уммати исломӣ рӯзи ҷумъаро интихоб кардааст, ки он рӯзи ибодат ва ҷамъомад аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз баҳсу ихтилофи беҳуда дурӣ ҷӯем ва ба ҷои он ба ибодат ва итоати Худо машғул шавем.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисоб аст ва ҳар кас натиҷаи амали худро хоҳад дид, пас бояд дар дунё барои он рӯз тайёрӣ бигирем.