Сураи Ан-Нахль — Оят 55

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لِيَكْفُرُوا»: то ки инкор кунанд, носипосӣ намоянд.
• «آتَيْنَاهُمْ»: он чизе ки Мо ба онҳо додем, яъне неъматҳо.
• «فَتَمَتَّعُوا»: пас баҳраманд шавед, лаззат баред — ин амр ба маънои таҳдид ва огоҳӣ аст, на фармони ҳақиқӣ.
• «فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ»: ба зудӣ хоҳед донист, яъне оқибати кори худро хоҳед фаҳмид.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи онҳоест, ки ҳангоми ба онҳо расидани сахтӣ ва бало ба Худо дуо карданд ва аз Ӯ ёрӣ пурсиданд. Вақте Худованди мутаъол бало ва сахтиро аз онҳо бартараф кард, онҳо боз ба ширку куфр баргаштанд ва неъматҳои Худоро инкор карданд. Яке аз бузургтарин неъматҳое, ки ба онҳо дода шуда буд, бартараф шудани зарар ва бало буд, аммо онҳо ба ҷои шукргузорӣ роҳи носипосиро пеш гирифтанд.

Ба онҳо гуфта мешавад: «Пас дар ин дунёи фонӣ баҳраманд шавед ва аз лаззатҳои зудгузари он истифода баред, аммо ба зудӣ оқибати куфру носипосии худро хоҳед донист.» Ин сухан амри таҳдид аст, яъне на фармони ҳақиқӣ, балки огоҳии шадид аз азоби Худо. Онҳо дар охират ҷазои амалҳои худро хоҳанд дид ва он гоҳ ҳеҷ чиз ба онҳо кӯмак нахоҳад кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳангоми раҳоӣ аз бало ва сахтӣ шукргузор бошад, на ин ки неъмати Худоро инкор кунад.
• Куфр ва носипосӣ нисбати неъматҳои Худо сабаби ҳалокат ва азоб мегардад.
• Лаззатҳои дунё зудгузаранд ва набояд инсонро аз роҳи рост дур кунанд.
• Ояти Қуръон ҳушдор медиҳад, ки ҳар амал оқибате дорад ва рӯзе ҳама оқибати кори худро хоҳанд донист.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои ғурур ва носипосӣ, ба Худо рӯй оварад ва аз неъматҳои Ӯ бо шукр истифода кунад.