Сураи Ан-Нахль — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

— «نَصِيبًا»: ҳисса, саҳм.

— «رَزَقْنَاهُمْ»: он чизе ки Мо ба онҳо рӯзӣ додаем.

— «تَاللَّهِ»: савганд ба Худо.

— «تَفْتَرُونَ»: дурӯғ мебофтед, барфохта мекардед.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз амалҳои зишти мушрикон хабар медиҳад. Онҳо барои бутҳое, ки худоёни худ қарор дода буданд, ҳиссае аз молу дороии худро ҷудо мекарданд, то ба онҳо наздикӣ ҷӯянд. Ҳол он ки ин бутҳо ҳеҷ чизро намедонанд, на фоидае мерасонанд ва на зиёне. Онҳо ҷисмҳои беҷонанд, ки на мешунаванд, на мебинанд ва на сухан мегӯянд. Пас чӣ гуна метавонанд ҳиссае аз ризқи Худоро соҳиб шаванд?

Сипас Худованди Мутаъол бо савганди бузург мефармояд, ки ҳатман дар рӯзи қиёмат аз ин амали худ пурсида хоҳед шуд. Он рӯз шумо барои он дурӯғе, ки ба Худо мебофтед ва барои он даъвое, ки ин бутҳоро шарики Худо дар ризқу ибодат мешуморидед, ҷавобгар хоҳед буд. Ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб наметавонад фирор кунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ширк дар ҳама шаклҳояш зишт ва беасос аст, зеро ба ҷуз Худои Ягона ҳеҷ кас на фоида мерасонад ва на зиён.

— Молу ризқи инсон ҳама аз ҷониби Худост, пас сазовор нест, ки қисме аз он ба ғайри Худо сарф шавад.

— Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳар кас барои амалҳои худ ҷавоб медиҳад. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша ҳушёр бошад ва аз дурӯғу барфохта дурӣ ҷӯяд.

— Дар оят савганди Худо ба Худо омадааст, ки ин таъкиди бузург аст барои он ки ин масъалаи ҳисобу китоб ҳатмӣ ва ҷиддӣ аст.

— Ин оят моро ба тавҳид ва ихлос дар ибодат даъват мекунад, то ки ҳамаи неъматҳоро аз Худо донем ва танҳо ба Ӯ рӯй орем.