Сураи Ан-Нахль — Оят 57

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• الْبَنَاتِ: духтарон.
• سُبْحَانَهُ: пок ва муназзаҳ аст Ӯ.
• يَشْتَهُونَ: он чиро, ки онҳо орзу мекунанд ва дӯст медоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бутпарастон аст, ки ба Худо духтаронро нисбат медоданд ва мегуфтанд, ки фариштагон духтарони Худо ҳастанд. Онҳо ин гуфторро ба забон меоварданд, дар ҳоле ки Худо аз ин гуфторҳо пок ва муназзаҳ аст. Худованд фарзанде надорад, на писару на духтар, ва Ӯ аз ҳар он чи ба Ӯ нисбат медиҳанд, болотар ва поктар аст. Ҳамзамон онҳо барои худашон писаронро интихоб мекарданд, яъне он чиро, ки худ дӯст медоштанд ва ба он майл доштанд, барои худ мегирифтанд ва ба Худо он чиро нисбат медоданд, ки барои худашон намеписандиданд. Ин кори онҳо зулми бузург ва ҷурми азим буд.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бояд Худоро аз ҳар айб ва нуқсоне пок донистем ва ба Ӯ он чиро нисбат надодем, ки сазовори бузургии Ӯ нест.
• Инсон бояд инсофро риоя кунад ва барои дигарон он чиро нахоҳад, ки барои худаш намехоҳад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки пайравӣ аз гуфторҳои беасос ва хатои бутпарастон метавонад ба гумроҳии бузург оварда расонад.
• Пок донистани Худо аз ҳар нуқсон ва эътиқод ба ягонагии Ӯ аз асосҳои имон аст ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон ҳақро равшан баён мекунад ва инсонро аз ботил дур месозад, то ба сӯи адолат ва ростӣ ҳидоят шавад.