Surat An-Nahl — Ayat 58

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• بُشِّرَ (bushshira): diwenehi kabar bungah.
• الْأُنثَى (al-untsaa): bayi wadon.
• ظَلَّ (zhalla): dadi, tetep dadi.
• مُسْوَدًّا (muswaddan): dadi ireng, malih ireng.
• كَظِيمٌ (kazhiim): kebak rasa nesu lan sedhih kang disimpen ing ati, ora bisa metu.

2) Tegese ayat iki:

Yen ana wong saka kaum musyrikin diwenehi kabar yen bojone nglairake bayi wadon, raine langsung malih dadi ireng amarga saking ora senenge lan gela banget. Atine kebak rasa sedhih lan nesu kang ora bisa diucapake, mung disimpen ing njero ati. Iki nggambarake kepiye anggone wong-wong musyrikin padha ngremehake bayi wadon, nganti yen diwenehi kabar bab iku wae wis ora kepenak atine. Padahal bayi wadon iku uga peparing saka Gusti Allah kang kudu disyukuri, ora malah disengiti. Sing luwih elek maneh, wong-wong iki malah padha nyandhungake marang Gusti Allah bab-bab kang ora disenengi dening awake dhewe, kaya ta nganggep yen Gusti Allah duwe anak wadon, nalika dheweke dhewe ora gelem nampa bayi wadon.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake yen ngremehake bayi wadon iku tumindak kang salah lan ora disenengi dening Gusti Allah. Kabeh manungsa, lanang utawa wadon, iku padha-padha makhluk kang mulya ing ngarsane Gusti Allah.
• Islam ngangkat drajate wong wadon lan menehi pangaji kang gedhe, beda karo kebiasaan wong jahiliyah kang nganggep bayi wadon minangka aib.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah syukur marang peparinge Gusti Allah, apa wae wujude, amarga kabeh iku mesthi ana hikmahe.
• Kita uga dielingake supaya ora gampang nesu lan sedhih kelawan barang kang wis ditakdirake dening Gusti Allah, amarga kabeh iku wis diatur kanthi becik.
• Islam mulangake keadilan lan welas asih marang kabeh manungsa, tanpa mbedakake lanang utawa wadon, amarga ing ngarsane Gusti Allah kang paling mulya yaiku kang paling taqwa.