سوره نحل — آیه 65

معانی کلمات:

• «ماء»: باران
• «فَأَحْیا»: زنده کرد
• «مَوْتِها»: خشکی و بی‌حاصلی زمین

تفسیر آیه:

خداوند متعال از جانب آسمان بارانی فرو می‌فرستد و به وسیله آن، زمین را پس از آنکه خشک و بی‌جان بود، زنده می‌گرداند و گیاهان و سبزی‌ها را از دل آن بیرون می‌آورد. این باران که مایه حیات زمین است، نشانه‌ای روشن از قدرت بی‌پایان پروردگار بر آفرینش و نیز دلیل بر توانایی او بر زنده کردن مردگان در روز قیامت است. همچنین این پدیده، نشانه یگانگی خداوند است؛ چرا که هیچ کس جز او قادر بر این کار نیست. این آیه برای کسانی که با گوش جان می‌شنوند و در آیات الهی تدبر می‌کنند و از آن پند می‌گیرند، عبرتی بزرگ و حجتی آشکار است.

فواید و پیام‌های آیه:

1. نزول باران و حیات دوباره زمین، یادآور رحمت گسترده الهی است و انسان را به شکرگزاری از این نعمت بزرگ فرا می‌خواند.
2. این پدیده طبیعی، نشانه‌ای زنده بر معاد و رستاخیز است؛ همان‌گونه که خداوند زمین مرده را زنده می‌کند، می‌تواند انسان‌ها را نیز پس از مرگ دوباره زنده گرداند.
3. توجه به این آیه، ایمان انسان را به قدرت و حکمت خداوند تقویت می‌کند و او را به توحید و یکتاپرستی نزدیک می‌سازد.
4. قرآن کریم انسان را به تفکر در طبیعت دعوت می‌کند تا از طریق مشاهده آیات آفاقی، به شناخت خالق هستی دست یابد و در مسیر بندگی و اطاعت گام بردارد.