Сураи Ан-Нахль — Оят 87

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَلْقَوْا: партофтанд, яъне изҳор карданд ва нишон доданд.
• السَّلَمَ: таслим шудан, итоат кардан ва фурӯтанӣ.
• ضَلَّ: гум шуд, нест шуд, барбод рафт.
• يَفْتَرُونَ: дурӯғ мебофтанд, аз худ месохтанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат мушрикон дар баробари Аллоҳ таоло таслим мешаванд ва итоат мекунанд. Онҳо дар дунё аз итоати Аллоҳ саркашӣ мекарданд ва худро бузург мешумурданд, аммо дар он рӯз ҳеҷ роҳи дигаре надоранд ва маҷбуран ба ҳукми Аллоҳ тан медиҳанд. Дар он лаҳза ҳамаи он дурӯғҳое, ки аз худ месохтанд, нест мешаванд ва барбод мераванд. Онҳо дар дунё мегуфтанд, ки бутҳо ва санамҳояшон дар назди Аллоҳ барояшон шафоат мекунанд, вале дар рӯзи қиёмат ин даъвои ботили онҳо пуч мегардад ва ҳеҷ кадоме аз он бутҳо ба кор намеоянд ва наметавонанд барояшон шафоат кунанд. Ҳамин тавр, онҳо дар он рӯз ҳам дар гумроҳӣ ва ҳам дар ҳасрат мемонанд, зеро на итоати онҳо дар дунё ба кор омад ва на дурӯғҳои онҳо дар охират судманд шуданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат ҳатмист ва ҳамаи одамон дар он рӯз ба ҳукми Аллоҳ таслим мешаванд, хоҳанд хоҳ нахоҳанд.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар дунё ба Аллоҳ итоат кунем ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯем, то дар охират бо пушаймонӣ таслим нашавем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи дурӯғҳо ва даъвоҳои ботил дар рӯзи қиёмат нест мешаванд ва ҳеҷ чизе ба ҷуз амали солеҳ ба кор намеояд.
• Ин оят моро ба сӯи тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад, то ба ғайри Аллоҳ умед набандем ва танҳо ба Ӯ таваккул кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръони Карим китоби ҳидоят аст ва бо хондани он метавонем роҳи рост ва саодати дуняву охиратро пайдо кунем.