Сураи Ан-Нахль — Оят 86

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «شُرَكَاءَهُمْ»: шарикону бутҳои онҳо, яъне он чизҳое, ки мушрикон онҳоро шарики Худо қарор дода, парастиш мекарданд.
• «نَدْعُو»: мо мехонем, мепарастем, ба онҳо дуо мекардем.
• «مِن دُونِكَ»: ғайри Ту, ба ҷуз Ту.
• «فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ»: пас он бутҳо ба сӯи онҳо сухан партофтанд, яъне ба онҳо ҷавоб доданд.
• «لَكَاذِبُونَ»: шумо ҳатман дурӯғгӯ ҳастед.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, вақте ки мушрикон он бутҳо ва маъбудоти худро, ки дар дунё ба ҷуз Худо парастиш мекарданд, мебинанд, мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Инҳо шарикони мо ҳастанд, ҳамонҳое, ки мо ба ҷуз Ту онҳоро мехондем ва мепарастидем». Онҳо ин суханро мегӯянд, то гуноҳи худро ба гардани он бутҳо гузоранд ва бигӯянд, ки инҳо моро ба ин кор водор карданд. Аммо Худованди Таъоло ба он бутҳо қудрати суханронӣ медиҳад ва онҳо ба мушрикон ҷавоб медиҳанд: «Шумо дурӯғ мегӯед! Мо на шуморо ба парастиши худ даъват карда будем ва на ҳеҷ гоҳ даъво накардаем, ки сазовори парастиш ҳастем. Шумо худ моро шарики Худо қарор додед ва ба ҷуз Ӯ парастидед». Пас бутҳо изҳор мекунанд, ки мушрикон дар он чи мегӯянд, ки гӯё онҳо моро парастидаанд ва моро шарики Худо донистаанд, дурӯғгӯ ҳастанд, зеро ҳеҷ шарике барои Худо нест ва ҳеҷ кас сазовори парастиш ба ҷуз Ӯ нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат ҳақиқат ошкор мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад гуноҳи худро ба дигарон бор кунад.
• Мушрикон дар он рӯз фаҳманд, ки парастиши бутҳо ва махлуқот ботил будааст ва ҳеҷ фоидае надорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки танҳо Худованди ягонаро парастем ва аз ширк дурӣ ҷӯем.
• Қуръон бо чунин тасвирҳо ҳақиқати рӯзи қиёмат ва адолати Худоро нишон медиҳад, то инсон пеш аз расидани он рӯз тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Ин оят ҳамчунин собит мекунад, ки Худо бар ҳар чиз қодир аст ва метавонад ҷамоду бутҳоро ба сухан оварад, то ҳақиқатро равшан созад.