Сураи Аль-Исра — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْآخِرَةَ: ҷаҳони охират, ки ҳаёти ҷовидонӣ ва ҷазои амалҳост.
• سَعَىٰ: кӯшиш кард, талош намуд.
• سَعْيَهَا: талоши лозима ва шоистаи он, яъне амалҳои некӯ ва ибодатҳо тибқи дастури шариат.
• مَشْكُورًا: қабулшуда ва подош додашаванда, яъне амале, ки Худованд онро қадр мекунад ва савобашро медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе, ки бо амали некӯ савоби ҷаҳони охиратро, ки ҷовидонӣ аст, бихоҳад ва барои расидан ба он бо итоати Худованд талош кунад, дар ҳоле ки ба Худо, савоби ӯ ва ҷазои бузургаш имон дошта бошад, пас чунин шахсон амалашон дар назди Парвардигорашон қабул ва захира шудааст ва ба зудӣ ба он подош дода мешаванд. Ин талош бояд холис аз риё ва худнамоӣ бошад ва шахс бояд ба он чизе, ки Худо имонро воҷиб кардааст, имон дошта бошад. Пас онҳое, ки ин сифатҳоро доранд, талошашон дар назди Худо қабул аст ва Ӯ ба онҳо подош хоҳад дод. Худованд ҳеҷ амал ва талошеро қабул намекунад, магар он ки савобашро диҳад ва ба сабаби он гуноҳонро бибахшад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дунёи охират ҳадафи аслӣ ва ҷовидонӣ аст ва бояд ҳамаи кӯшишҳои мо ба сӯи он равона шавад.
• Талош барои охират бояд бо имон ва итоати Худованд ҳамроҳ бошад, на танҳо амали зоҳирӣ.
• Худованд амали бандагони муъминро қабул мекунад ва подош медиҳад, ки ин нишонаи меҳрубонӣ ва адолати Ӯст.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки амалҳои некӯ бояд холисона ва барои ризои Худо бошанд, на барои риё ва худнамоӣ.
• Ваъдаи подоши Худованд барои талошгарони роҳи охират умедворкунанда аст ва моро ба сӯи некӯкорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад.
• Ин оят моро ба имон ба Худо ва рӯзи охират даъват мекунад, ки асоси наҷот ва саодати ҷовидонӣ аст.