Сураи Аль-Исра — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— الْعَاجِلَةَ: Ҳаёти дунёи зудгузар, ки одамон ба он майл доранд.

— عَجَّلْنَا: Зуд додем, пеш аз вақт тайёр кардем.

— يَصْلَاهَا: Ба он дохил мешавад ва аз гармии он азоб мекашад.

— مَذْمُومًا: Сарзанишшуда, маломаткардашуда.

— مَّدْحُورًا: Ронандашуда, аз раҳмати Худо дур кардашуда.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе ки танҳо ҳаёти дунёи зудгузарро мехоҳад ва ҳамаи кӯшишҳои худро барои он равона мекунад, ба охират бовар намекунад ва барои он амал намекунад, Мо дар ҳамин дунё ба ӯ он чизеро, ки Худамон мехоҳем, зуд медиҳем — на он чизеро, ки худи ӯ мехоҳад. Ин барои касонест, ки Мо мехоҳем ба онҳо ин корро кунем. Сипас дар охират барои ӯ ҷаҳаннамро омода месозем, ки ба он дохил мешавад ва аз гармии он азоб мекашад, дар ҳоле ки сарзанишшуда ва аз раҳмати Худо рондашуда аст. Ин ҷазо ба сабаби он аст, ки ӯ танҳо дунёро интихоб кард ва охиратро инкор намуд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосии ҳаёт набояд танҳо дунёи зудгузар бошад, балки бояд ба охират низ таваҷҷуҳ кунем.

— Худованд нишон медиҳад, ки додан ва гирифтан дар дасти Ӯст ва ҳар кас он чизеро намегирад, ки мехоҳад, балки он чизеро, ки Худо мехоҳад.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки агар танҳо барои дунё кӯшиш кунем ва охиратро фаромӯш созем, оқибати бад ва сарзаниш дар пеш хоҳем дошт.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи наҷот ва саодат дар он аст, ки ҳам ба дунё ва ҳам ба охират таваҷҷуҳ кунем ва амалҳои некро барои рӯзи қиёмат анҷом диҳем.

— Ҳамин тавр, ин оят моро ба сӯи адолати Худо ва раҳмати Ӯ ҳидоят мекунад ва ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо таваккал кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.