Сураи Аль-Исра — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَا الْقُرْبَىٰ: соҳиби хешутаборӣ, яъне наздикон ва хешовандони шахс.
• حَقَّهُ: ҳаққи онҳоро, ки силаи раҳм ва некӣ кардан аст.
• الْمِسْكِينَ: мискин, яъне шахси ниёзманде, ки аз ночорӣ дар тангиҳолӣ қарор дорад.
• ابْنَ السَّبِيلِ: писари роҳ, яъне мусофири дар роҳ монда, ки воситаи бозгашт ба ватанашро надорад.
• تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا: исрофкорӣ ва партофтани мол дар роҳи номатлуб ва беҳуда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ фармон медиҳад, ки ба хешовандони наздикашон ҳаққи онҳоро адо кунанд — яъне бо онҳо пайвандии хешӣ дошта бошанд, ба онҳо некӣ ва эҳсон кунанд ва он чи ба онҳо лозим аст, аз кӯмак ва дастгирӣ, ба ҷо оваранд. Инчунин ба мискинон ва ниёзмандон ва ба мусофирони дар роҳ монда низ кӯмак расонанд ва ҳаққи онҳоро бидиҳанд. Сипас Худованд аз исрофкорӣ ва партофтани мол дар роҳҳои номатлуб ва гуноҳона наҳй мекунад, зеро ин амал неъмати Худоро беҳуда талаф кардан аст ва ба банда зарар мерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро ба силаи раҳм ва некӣ ба хешовандон тарғиб мекунад, ки ин яке аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Дастгирии мискинон ва мусофирон нишонаи ҳамдардӣ ва раҳмдилӣ дар ҷомеаи исломӣ аст.
• Оят моро аз исрофкорӣ ва талаф кардани мол дар роҳи номатлуб бозмедорад ва ба сарфакорӣ ва эҳтиёткорӣ дар истифодаи неъматҳои Худо даъват мекунад.
• Риояи ин дастурҳо ба ободии ҷомеа, пайвандии дилҳо ва барқарор шудани адлу инсоф дар байни мардум мусоидат мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат, адолат ва масъулиятшиносӣ аст ва ҳар як мусулмон бояд ба ҳуқуқи дигарон, бахусус наздикон ва ниёзмандон, эҳтиром гузорад.