Surja El-Isra — Ajet 26

Kuptimet e fjalëve:

• Dhil-kurba (ذَا الْقُرْبَى): të afërmit, farefisi.
• Miskin (الْمِسْكِينَ): i varfri që ka nevojë për ndihmë.
• Ibnu-s-sebil (ابْنَ السَّبِيلِ): udhëtari që ka mbetur pa mjete, i cili është larg familjes dhe pasurisë së tij.
• Tebdhir (تَبْذِيرًا): shpenzimi i pasurisë në mënyrë të tepruar, në gjëra të kota ose në mëkate.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i urdhëron besimtarët që t'i japin të afërmit të drejtën e tij, duke ruajtur lidhjet farefisnore dhe duke bërë mirë ndaj tyre. Gjithashtu, urdhëron që t'i jepet ndihmë e varfrit që ka nevojë dhe udhëtarit që ka mbetur pa mjete, sepse ata janë ndër ata që kanë të drejtë mbi pasurinë e pasanikëve. Më pas, Allahu i ndalon ata që ta shpenzojnë pasurinë në mënyrë të tepruar dhe të papërgjegjshme, duke e hedhur atë në gjëra të kota ose në mëkate, sepse kjo është sjellje e padëshiruar që shkatërron pasurinë dhe largon nga rruga e drejtë.

Përfitimet nga Ajeti:

Ky ajet na mëson se Islami është fe e mëshirës dhe e solidaritetit, duke na urdhëruar që të kujdesemi për të afërmit, të varfrit dhe udhëtarët në nevojë. Ai na mëson gjithashtu se pasuria është një dhunti nga Allahu, të cilën duhet ta përdorim me mençuri dhe maturi, duke shmangur shpenzimet e tepruara. Kjo na bën njerëz të përgjegjshëm dhe të dashur ndaj të tjerëve, duke forcuar lidhjet shoqërore dhe duke sjellë begati në jetën tonë.