Сураи Аль-Исра — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• المُبَذِّرِينَ: исрофкунандагон, яъне касоне ки молу дороии худро беҳуда ва дар роҳи нодуруст сарф мекунанд.
• إِخْوَانَ: бародарон, дӯстон, ҳамраҳон.
• الشَّيَاطِينِ: шайтонҳо, яъне ҷиннҳои саркаш ва бадкор.
• كَفُورًا: бисёр ношукр, сахт инкоркунандаи неъматҳои Парвардигор.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки касоне ки молу сарвати худро дар роҳҳои гуноҳ, дар исрофу зиёдатӣ ва дар чизҳое ки Худо иҷозат надодааст, сарф мекунанд, онҳо ба шайтонҳо монанданд ва ҳамраҳу ҳамфикри онҳоянд. Ин монандӣ аз он ҷост, ки онҳо дар исрофу зиёдатӣ ва гуноҳ ба шайтонҳо итоат мекунанд ва ҳар чизеро, ки шайтонҳо фармон медиҳанд, иҷро менамоянд. Ҳамчунин Худованд хабар медиҳад, ки шайтон нисбат ба Парвардигори худ бисёр ношукр ва сахт инкоркунандаи неъматҳост. Шайтон ҳеҷ амалеро ба ҷо намеорад, магар он ки дар он гуноҳ бошад, ва ҳеҷ фармоне намедиҳад, магар он ки Парвардигори худро ба хашм меорад. Пас ҳар касе ки дар исрофу зиёдатӣ ва гуноҳ ба шайтон пайравӣ кунад, ӯ низ дар ҳамон роҳи ношукрӣ ва саркашӣ қарор мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки исроф ва сарф кардани мол дар роҳи гуноҳ амали бад ва хатарнок аст ва инсонро ба шайтон наздик месозад.
• Молу сарват неъмати Худост ва бояд дар роҳи ҳалол ва барои корҳои нек сарф шавад, на дар гуноҳу зиёдатӣ.
• Ношукрӣ нисбат ба неъматҳои Худо сифати шайтон аст ва мӯъмин бояд ҳамеша шукргузор бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳар кор эътидолро нигоҳ дорем ва аз исроф дурӣ кунем, то ба роҳи шайтон наравем.
• Пайравӣ аз шайтон дар исроф ва гуноҳ инсонро аз роҳи рост дур мекунад ва ба ҳалокат наздик месозад.
• Ин оят моро ба сӯи шукргузорӣ ва истифодаи дурусти неъматҳо ҳидоят мекунад, то дар дунёву охират комёб шавем.