Surja El-Isra — Ajet 57

Kuptimet e fjalëve:

• El-Vesile (الْوَسِيلَةَ): Mënyra që të afron te Zoti, pra veprat e mira dhe adhurimet që e afrojnë robin te Allahu.
• Mahdhuran (مَحْذُورًا): Diçka nga e cila duhet ruajtur dhe frikësuar shumë, sepse është e rëndë dhe e tmerrshme.

Tefsiri i Ajetit:

Ata që idhujtarët i thërrasin dhe i adhurojnë në vend të Allahut – qofshin engjëj, profetë ose njerëz të mirë – ata vetë janë robër të Allahut dhe nuk zotërojnë asgjë. Ata përulen para Zotit të tyre dhe kërkojnë afërsi te Ai përmes veprave të mira, duke konkurruar mes tyre se kush do të jetë më i afërt te Allahu me bindje dhe adhurim. Ata shpresojnë mëshirën e Tij dhe frikësohen nga dënimi i Tij. Në të vërtetë, dënimi i Zotit tënd, o Profet, është diçka nga e cila çdokush duhet të ruhet dhe të frikësohet, sepse askush nuk është i sigurt prej tij, as engjëjt e afërt, as profetët e dërguar.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na mëson se të gjitha krijesat, sado të larta qofshin, janë robër të Allahut dhe kanë nevojë për Të. Prandaj, nuk duhet t'i adhurojmë ata, por vetëm Allahun.
2. Rruga e vetme për t'u afruar te Allahu është përmes veprave të mira dhe adhurimit të sinqertë, jo përmes ndërmjetësve që adhurohen si zota.
3. Besimtari duhet të jetë gjithmonë në gjendje mes shpresës në mëshirën e Allahut dhe frikës nga dënimi i Tij – as të dëshpërohet, as të mashtrohet nga vetëkënaqësia.
4. Frika nga dënimi i Allahut është shenjë e besimit të vërtetë, sepse edhe engjëjt dhe profetët, megjithëse janë më të devotshmit, e ruajnë veten nga dënimi i Tij.
5. Ajeti e pastron besimin nga çdo formë idhujtarie dhe e drejton zemrën vetëm te Allahu, duke e bërë njeriun të dashurojë atë që e afron te Zoti dhe të largohet nga ajo që e largon prej Tij.