Suurah Al-Israa — Aayad 57

Macnaha Erayada:

• الْوَسِيلَةَ: macnaheedu waa waddo ama hab lagu dhowaado Eebe, sida camalka suubban iyo cibaadada.
• يَبْتَغُونَ: waxay raadiyaan oo dalbadaan.
• مَحْذُورًا: waa wax laga digtoonaado oo laga cabsado, lamana aaminin.

Tafsiirka:

Kuwa ay mushrikiintu caabudaan oo ay baryaan Eebe ka sokow – sida Malaa'igta, Nabiyada iyo kuwa suubban – waxay iyagu laftoodu u dagdagi oo u tartami sida ay ugu dhowaan lahaayeen Eebahood, iyagoo raadinaya waddo lagu gaaro raalli ahaanshihiisa iyo naxariistiisa, waxayna ku camal fali camal suubban oo ay ku dhawaanayaan. Waxay rajeynayaan naxariista Eebe, waxayna ka cabsanayaan ciqaabtiisa oo daran. Sidaas darteed, haddii ay Malaa'igtu iyo Nabiyadu ay ka cabsanayaan Eebe oo ay raadsadaan dhawaanihiiisa, sidee bayse mushrikiintu uga dhigi karaan iyaga inay caabudaan? Eebe wuxuu ugu digayaa Nabiga (CS) iyo ummaddiisa in ciqaabta Eebe ay tahay mid laga digtoonaado oo aan la aaminin, maxaa yeelay waa ciqaab daran oo cidina aan ka nabad galeyn.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo aayadda:

1. Cibaadada waxaa iska leh Eebe kaliya, mana jiro cid kale oo mudan in la caabudo, xataa haddii ay tahay Malaa'ig ama Nabi.
2. Kuwa Eebe u dhow – sida Malaa'igta iyo Nabiyada – waxay iyagu laftoodu u baahan yihiin naxariista Eebe oo waxay ka cabsanayaan ciqaabtiisa, sidaa darteed qofkasta waa inuu u baryo Eebe oo uu ka cabsado.
3. Dhowaanshaha Eebe laguma gaaro wax aan ahayn camal suubban iyo cibaado daahir ah, ma aha in la caabudo dadka ama la baryo.
4. Ciqaabta Eebe waa wax laga digtoonaado, lamana aaminin, xataa kuwa ugu fiican ee makhluuqa ah waxay ka cabsadaan Eebe.
5. Aayaddan waxay ku baraarujinaysaa muslinka inay ku dadaalaan camal suubban si ay u dhowaadaan Eebe, isla markaana ay iska ilaaliyaan waxa Eebe xaaraam ka dhigay.