Sure İsrâ — Ayet 57

Kelime Anlamları:

• Yebteğûne: İsterler, ararlar, talep ederler.
• El-Vesîle: Allah'a yakınlaştıran yol, O'na ulaştıran sebep, salih amel.
• Eyyühüm akrab: Hangisi daha yakın (Allah'a).
• Mahzûr: Kendisinden sakınılması gereken, korkulan, çok şiddetli ve tehlikeli olan.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîme, müşriklerin Allah'tan başka yalvardıkları varlıkların (melekler, peygamberler ve salih kullar) aslında kendilerinin de Allah'a muhtaç kullar olduğunu beyan ederek, onların ilâh olmadıklarını açıkça ortaya koymaktadır. O müşriklerin dua ettikleri, kendilerinden yardım diledikleri o yüce şahsiyetler; melekler, peygamberler ve Allah'ın salih kulları, Rablerine yakınlaşmak için vesile arayan, O'na ibadet ve taatle yaklaşmaya çalışan kimselerdir. Onlar, "Acaba hangimiz Allah'a daha yakın olabiliriz?" diye yarışırlar, O'nun rızasını kazanmak için birbirleriyle adeta yarış içine girerler. Tıpkı birbirleriyle yarışan atlar gibi, hayırda yarışırlar.

Onlar, Allah'ın rahmetini umarlar, azabından da şiddetle korkarlar. Yani ne melekler ne de peygamberler, Allah'ın rahmetinden ve azabından emin değildirler. Hepsi O'nun rahmetine muhtaçtır, O'nun azabından da korkarlar. İşte bu durum, onların ilâh olmadıklarının en büyük delilidir. Çünkü ilâh, kendisine dua edilen, yardım istenen, rahmeti umulan ve azabından korkulandır. Oysa bu varlıkların hepsi, aynen insanlar gibi Allah'a kulluk etmekte, O'na yalvarmakta ve O'ndan korkmaktadırlar.

Ey Resûl! Şunu iyi bil ki, senin Rabbinin azabı, gerçekten çok şiddetli ve kendisinden sakınılması gereken bir azaptır. Hiç kimse, ne bir melek ne de bir peygamber, O'nun azabından kendini güvende göremez. Bu azap o kadar dehşetlidir ki, herkes ondan kaçınmak zorundadır. Müminler, bu azaptan korkarak O'na sığınır, O'nun rahmetini umarak ibadet ederler.

Davet Mesajı:

Ey insanlar! Şu muhteşem hakikati bir düşünün: Melekler, peygamberler ve salih kullar bile Allah'a yaklaşmak için vesile arıyor, O'nun rahmetini umuyor ve azabından korkuyorlarsa, bizim O'na ne kadar daha çok muhtaç olduğumuzu anlamamız gerekir. Onların bu hâli, bize en güzel örnektir. Biz de onlar gibi Allah'a yaklaşmanın yollarını aramalıyız. Vesilemiz; namaz, oruç, zekât, sadaka, Kur'an okumak, anne-babaya iyilik etmek, insanlara faydalı olmak gibi salih amellerdir.

Bu âyet bize, Allah'ın rahmetini umarken aynı zamanda azabından da korkmamız gerektiğini öğretiyor. Ne sadece korku ne de sadece ümit... İkisi arasında dengeli bir hayat... Tıpkı bir yolcunun hem yolun tehlikelerinden korkup hem de varacağı menzilin güzelliğini ümit etmesi gibi. İşte mümin de böyledir: Allah'ın rahmetini ümit eder, azabından korkar ve bu ikisi arasında hayatını düzenler.

Unutmayın ki, bu dünyada Allah'a yaklaşanlar, ahirette O'nun rahmetine en yakın olanlardır. Vesile arayanlar, O'nun katında en yüce makamlara ulaşırlar. Öyleyse biz de bu yarışta geri kalmayalım. Her günümüzü, her anımızı O'na yaklaşmak için bir fırsat bilelim. Çünkü O'nun azabından sakınmak, O'nun rahmetine ulaşmanın en emin yoludur.