Сураи Аль-Исра — Оят 85

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «Рӯҳ»: ҷавҳар ва моҳияти ҳаётбахше, ки Худованд ба бадан медамад ва ҳақиқати он танҳо ба Ӯ маълум аст.

— «Мин амри Раббӣ»: аз кори Парвардигори ман, яъне аз илм ва фармони Ӯ, ки банда ба он огоҳӣ надорад.

— «Мо ӯтитум»: он чӣ ба шумо дода шудааст.

— «Илло қалилан»: магар андаке.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки кофирон ва аҳли китоб аз ӯ дар бораи моҳияти рӯҳ мепурсанд. Ин савол барои озмоиш ва баҳс буд, на барои ҷустуҷӯи ҳақиқат. Пас ба онҳо бигӯ: ҳақиқати рӯҳ ва ҳолатҳои он аз умурест, ки танҳо Худованд ба он огоҳ аст ва он аз илми Парвардигори ман аст. Ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ моҳияти рӯҳро намедонад. Ва он чӣ ба шумо — ҳам мӯъминон ва ҳам кофирон — аз илм дода шудааст, дар муқоиса бо илми беканори Худованд танҳо андак аст. Ин оят нишон медиҳад, ки дониши инсон ҳар чӣ қадар зиёд бошад ҳам, дар баробари дониши Худо ночиз аст ва баъзе асрори олам танҳо ба Парвардигор махсусаст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дарк кунад, ки донишаш маҳдуд аст ва ҳама чизро наметавонад бидонад; ин ӯро ба фурӯтанӣ ва таслим ба Худо водор мекунад.

— Дар масъалаҳое, ки илми инсонӣ ба онҳо намерасад, бояд ба ваҳй ва фармони Худо такя кард, на ба гумон ва баҳсҳои беҳуда.

— Оят ба бузургии илми Худованд ишора мекунад ва моро ба андеша дар бораи офариниш ва ҳикмати Парвардигор даъват менамояд.

— Ин оят ба мӯъминон оромиш мебахшад, ки ҳар чизе ки намедонанд, дар илми Худо ҳаст ва Ӯ ҳама чизро медонад.

— Ҳавасмандии омӯхтани илм ва ҳамзамон эҳтиром ба ҳудуди дониши инсонӣ аз дарсҳои муҳими ин оят аст.