Сураи Аль-Исра — Оят 86

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «لَئِن شِئْنَا»: қасам ва шарт аст, яъне «агар Мо бихоҳем».
• «لَنَذْهَبَنَّ»: бо таъкид, яъне «ҳатман мебарем».
• «بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ»: «бо он чизе ки ба ту ваҳй кардем», яъне Қуръон.
• «وَكِيلًا»: «ҳимоятгар», «наҷотдиҳанда» ё «касе ки корро ба ӯ вогузор мекунанд».

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки агар Мо бихоҳем, ҳатман он Қуръонеро, ки ба ту ваҳй кардаем, аз дилҳо ва саҳифаҳо маҳв мекунем ва мебарем. Ин нишони он аст, ки нигоҳ доштани Қуръон дар дилҳо ва китобҳо танҳо ба хоҳиши Худо вобаста аст, на ба қудрати инсон. Пас аз он, эй Паёмбар, ту ҳеҷ ҳимоятгаре намеёбӣ, ки онро баргардонад ё аз ин кор монеъ шавад. Ҳеҷ кас наметавонад ба ҷойи Худо онро нигоҳ дорад ё онро бозгардонад. Ин оят баён мекунад, ки Қуръон неъмати бузурги Худост ва нигоҳ доштани он дар дилҳо ва наслҳо лутфи Худованд аст, на самараи кӯшиши танҳои инсон.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки Қуръон неъмати бузург ва амонат аст; бояд онро бо дил қадр кунем ва дар ҳифз ва омӯзиши он кӯшиш намоем.
• Нигоҳ доштани Қуръон дар дилҳо ва китобҳо мӯъҷизаи Худост; ин боиси афзун шудани имон ва бовар ба қудрати Худованд мегардад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳама чиз ба хоҳиши Худо вобаста аст; пас бояд ҳамеша ба Ӯ таваккул кунем ва шукргузор бошем.
• Қуръон роҳнамои башарият аст; пас бояд онро бо муҳаббат қироат кунем, дар он андеша намоем ва ба аҳкоми он амал кунем.
• Ин оят боиси умедворӣ ва рағбат ба ислом мегардад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд Қуръонро барои ҳидояти мо нигоҳ медорад ва мо метавонем аз он баҳраманд шавем.