سوره کهف — آیه 106

معانی کلمات:

• هُزُوًا: مسخره کردن، استهزا و تمسخر.

تفسیر آیه:

آنچه در آیات پیشین ذکر شد، از حبط و نابودی اعمالشان و پستی مقامشان، پاداش آنان دوزخ است؛ به سبب آنکه به خداوند کفر ورزیدند و آیات نازلشده و پیامبرانش را به سخره گرفتند و مسخره کردند. این آیه بیان میکند که کیفر آنان نه ظلمی از جانب خداوند است، بلکه نتیجهی مستقیم اعمال زشت و ناپسند خودشان است؛ چرا که کفر و استهزای آنان نسبت به نشانههای الهی و فرستادگانش، سبب شد تا مستوجب عذاب جاودانه گردند.

فواید و پیامهای آیه:

1. عدالت الهی: خداوند هرگز به بندگان ظلم نمیکند و کیفر او نتیجهی اعمال خود انسانهاست؛ پس هر کس در دنیا بذر کفر و استهزا بکارد، در آخرت محصول آن را که دوزخ است، درو خواهد کرد.
2. قداست آیات و رسل: این آیه به ما میآموزد که باید نسبت به قرآن و پیامبران الهی نهایت احترام را داشته باشیم و هرگز آنها را به سخره نگیریم؛ چرا که استهزای آنان، سبب محرومیت از رحمت الهی و گرفتاری در عذاب جاودان است.
3. هشدار به مؤمنان: مؤمن باید همواره مراقب زبان و رفتار خود باشد و از هرگونه تمسخر و تحقیر نسبت به امور دینی و مقدسات بپرهیزد، تا در زمرهی کسانی قرار نگیرد که اعمالشان حبط و نابود میشود.
4. اهمیت ایمان و عمل صالح: این آیه نشان میدهد که تنها ایمان زبانی کافی نیست؛ بلکه باید با عمل صالح و احترام به شعائر الهی، ایمان خود را حفظ کرد تا از عذاب آخرت رهایی یابیم.