Сураи Аль-Кахф — Оят 106

1. Маънои калимаҳо:

• ذَٰلِكَ — он чизе, ки зикр шуд.
• جَزَاؤُهُمْ — подоши онҳо, мукофоти амалҳояшон.
• جَهَنَّمُ — номи оташи дӯзах, ҷои азоб дар охират.
• كَفَرُوا — кофир шуданд, инкор карданд, бовар накарданд.
• اتَّخَذُوا — гирифтанд, қарор доданд.
• آيَاتِي — оятҳои Ман, нишонаҳо ва далелҳои Ман.
• رُسُلِي — паёмбарони Ман.
• هُزُوًا — масхара, тамасхур, бозӣ.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима идомаи суханони пешина аст, ки дар онҳо аз бесамар будани амалҳои кофирон ва зиёнкории онҳо дар рӯзи қиёмат хабар дода шуда буд. Худованд дар ин ҷо мефармояд, ки ҳамин натиҷае, ки зикр шуд — яъне нест шудани амалҳояшон ва паст гаштани мартабаашон — подоши онҳост. Ҷои онҳо оташи дӯзах аст, ки барои онҳо омода гардидааст.

Сабаби ин азоб ду чиз аст: якум, онҳо ба Худованд ва оёти Ӯ кофир шуданд ва ҳақро инкор карданд; дуюм, онҳо оятҳои Худованд ва паёмбаронашро ба масхара ва бозӣ гирифтанд. Яъне онҳо на танҳо имон наоварданд, балки ҳақро тамасхур ҳам карданд ва паёмбаронро бо тамасхур ва таҳқир қабул намуданд. Ин амал онҳоро ба ҳалокат ва азоби ҷовидонӣ расонд.

Пас, ин оят огоҳии бузург аст барои ҳар касе, ки оёти Худованд ва паёмбаронашро сабук мешуморад ё ба масхара мегирад, ки оқибати чунин амал дӯзах аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки кофирӣ ва инкори ҳақ сабаби асосии ҳалокат ва азоби охират аст.
• Масхара кардан ба оёти Худованд ва паёмбарон гуноҳи бузург аст ва бояд аз он ба куллӣ парҳез кард.
• Ин оят моро водор мекунад, ки оёти Қуръон ва суннати Паёмбарро бо эҳтиром ва итоат қабул кунем, на бо сабукӣ ва тамасхур.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар касе бо ихлос ва эҳтиром ба он рӯ оварад, роҳи наҷотро меёбад.
• Ин оят бори дигар таъкид мекунад, ки амалҳои нек бе имон ва эҳтироми ҳақ бесамар мешаванд ва инсонро аз азоб наҷот намедиҳанд.
• Ва ҳар касе, ки ба Қуръон ва паёмбарон эҳтиром гузорад ва аз онҳо ибрат гирад, ба ҷаннат ва ризои Худованд ноил мешавад.