Sura Al-Kahf — Werset 66

Znaczenie słów:

• رُشْدًا — wiedzę, która prowadzi ku prawdzie i słusznej drodze.

Tafsir (interpretacja) wersetu:

Mojżesz (niech będzie z nim pokój) zwrócił się do sługi Bożego, al-Khidra, z pokorą i łagodnością, pozdrawiając go, a następnie poprosił o zgodę na towarzyszenie mu. Powiedział: „Czy mogę iść za tobą, abyś nauczył mnie czegoś z tej wiedzy, którą Bóg ci udzielił — wiedzy, która jest przewodnictwem ku dobru i słusznej drodze?"

Prośba Mojżesza była wyrazem jego pragnienia zdobycia wiedzy, której sam nie posiadał, oraz uznania wyższości al-Khidra w tej dziedzinie. Nie pytał o wiedzę ogólną, lecz o tę szczególną, która prowadzi do właściwego postępowania i zbliża do Boga. Jego słowa odzwierciedlały głęboką pokorę — mimo że był jednym z największych proroków, nie wstydził się uczyć od kogoś, kogo Bóg obdarzył szczególną mądrością. Warunkiem, który postawił, było to, aby al-Khidr uczył go jedynie tego, co jest pożyteczne i słuszne.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pokora w poszukiwaniu wiedzy — nawet wielki prorok, jakim był Mojżesz, nie wstydził się prosić o naukę od innego sługi Bożego. To uczy nas, że wiedza nie zna granic ani statusu, a pokora jest kluczem do jej zdobycia.
2. Adab (etykieta) ucznia wobec nauczyciela — Mojżesz zapytał w sposób pełen szacunku i delikatności, nie narzucając się, lecz prosząc o pozwolenie. To wzór dla każdego, kto pragnie uczyć się od innych.
3. Wartość wiedzy duchowej — wiedza, która prowadzi do Boga i do słusznej drogi, jest cenniejsza niż wiedza czysto światowa. Werset zachęca do poszukiwania takiej wiedzy, która przynosi pożytek w życiu doczesnym i wiecznym.
4. Miłość do nauki w islamie — islam zachęca do ciągłego uczenia się przez całe życie, niezależnie od wieku, pozycji czy dotychczasowego dorobku. To piękno tej religii, która czyni poszukiwanie wiedzy aktem czci i oddania Bogu.