سوره کهف — آیه 92

معانی کلمات:

• أَتْبَعَ: دنبال کرد، پیگیری کرد.
• سَبَبًا: راه، وسیله، یا مسیری که به مقصدی منتهی میشود.

تفسیر آیه:

پس از آنکه ذوالقرنین به مشرق و مغرب زمین سفر کرد و کارهای مهمی را در آن نواحی به انجام رساند، بار دیگر راهی جدید را در پیش گرفت. این بار مسیر سومی را انتخاب کرد که میان مشرق و مغرب قرار داشت و از جنوب به شمال امتداد مییافت. او با استفاده از وسایل و اسباب قدرت و دانشی که خداوند در اختیارش نهاده بود، این سفر را آغاز کرد تا به سرزمینهای دیگر برسد و عدالت و اصلاح را در آنجا نیز برقرار سازد. این آیه نشان میدهد که ذوالقرنین فردی خستگیناپذیر و مصمم بود که برای رسیدن به اهداف الهی خود، از هیچ تلاشی فروگذار نمیکرد و پیوسته در جستجوی راههای تازه برای خدمت به بشریت و گسترش عدالت بود.

فواید و پیامهای آیه:

1. تلاش و پشتکار: انسان مؤمن باید در راه رسیدن به اهداف خیر و الهی، خستگیناپذیر باشد و همواره به دنبال راههای جدید برای خدمت به جامعه و برقراری عدالت بگردد.
2. استفاده از نعمتهای الهی: خداوند به هر کس تواناییها و امکاناتی داده است؛ وظیفه ما این است که از این نعمتها در مسیر درست و برای کمک به دیگران استفاده کنیم، همانگونه که ذوالقرنین از قدرت و دانش خود بهره برد.
3. گسترش افقها: انسان نباید به دانستهها و دستاوردهای محدود خود قناعت کند، بلکه باید همواره در پی کشف ناشناختهها و تجربههای تازه باشد تا بتواند تأثیر مثبت بیشتری در جهان بگذارد.
4. هدف الهی: تمام تلاشهای ذوالقرنین در این سفرها برای اجرای فرمان خدا و ایجاد صلح و عدالت بود؛ این به ما میآموزد که هر کاری را باید با نیت خالص و برای رضای خداوند انجام دهیم تا ماندگار و پربرکت باشد.