Сураи Аль-Кахф — Оят 91

1. Маънои калимаҳо:

• كَذَٰلِكَ — «Ин тавр», «ҳамин гуна».
• أَحَطْنَا — «иҳота кардем», «фаро гирифтем».
• مَا لَدَيْهِ — «он чи назди ӯст», «он чи дар ихтиёри ӯст».
• خُبْرًا — «ба илм», «бо огоҳии комил».

1. Тафсири оят:

Ҳамин тавр буд ҳукми Зулқарнайн дар миёни мардуме, ки дар назди онҳо буд — яъне ҳамон тавре ки дар бораи қавми назди ғуруби офтоб рафтор кард, дар бораи қавми дигар низ рафтор намуд. Ва Мо ба ҳар он чизе, ки назди ӯ буд — аз лашкар, асбобу олот, қуввату имконот ва воситаҳои бузург — бо илми худ иҳота кардаем ва ҳеҷ чиз аз назари Мо пинҳон нест. Ҳар ҷо ки равад ва ҳар кор ки кунад, Мо аз он огоҳем ва ҳамаи он дар доираи илму қудрати Мост.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди Мутаъол ба ҳама чизҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон намемонад. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳу хато дурӣ ҷӯяд.
• Ояти карима тасаллӣ барои бандагони Худост: ҳар қуввату имконияте, ки инсон дар ихтиёр дорад, аз ҷониби Худост ва Худо ба он огоҳ аст. Пас набояд инсон ба қуввату сарвати худ мағрур шавад.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳамаи корҳои мо — хурду бузург — дар назди Худо маълум аст ва ҳамаи онҳо рӯзе ҳисоб хоҳанд шуд. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба некӣ майл кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.
• Дар оят ишорае ҳаст ба он ки Худо бандагони солеҳро танҳо намегузорад, балки бо илму қудрати худ онҳоро дастгирӣ мекунад ва роҳи некро ба онҳо нишон медиҳад. Ин боиси умедворӣ ва муҳаббат ба Худо ва ба Қуръони Карим мегардад.